Dikke Debbie

Gisterenavond sprak ik deze column uit tijdens de Boulevard Talkshow van Martijn van de Zande, n.a.v. Zomaargasten (Zomergasten met onbekende Nederlanders).

Dikke Debbie

Vorige week maandag bezocht ik voor het eerst Zomaargasten, de show van Patrick Nederkoorn en Oscar Kocken. Nienke werd geïnterviewd. Een doodgewone, onbekende jonge vrouw die in twintig minuten zoveel vertelde dat ze opeens een bekende werd. Ze werd bekend door een bekentenis. Het luchtte Nienke op, dat zag ik. Toen ze opstond leek ze een stukje langer, zat er een flauwe glimlach op haar gezicht en knikte ze volkomen zen naar iedereen die langsliep.

Direct wist ik: dat wil ik ook.
Ik wil na zestien jaar zwijgen, eindelijk de waarheid vertellen over Dikke Debbie.

Die dag ging ik nog vijf keer naar Zomaargasten. Ik zag Thea, Lidwien, Femke, Arnoud en Jeroen. Ik knipoogde naar Patrick en daarna naar Oscar. Ging nonchalant met mijn hand door mijn haar en zei tegen een toevallige voorbijganger: weet u, ik heb een heel interessant verhaal. Ik keek en Oscar stond achter mij, hij knikte en koos toen voor ene Anton uit Haarsteeg die iets saais vertelde over de eeuwige liefde voor zijn overleden vrouw.

Op dinsdag ging ik weer. Kocht kaartjes voor alle shows, ging zitten in de bloedhete tent en voelde hoe het zweet van oksel tot enkel liep. Opnieuw werd ik niet gekozen.

Dat ging de rest van de week zo door. Oscar en Patrick bleven vriendelijk naar me knikken, zeiden dat ik wel mee kon doen aan het programma Superfans, lachten daar zelf het hardst om en ik probeerde de juiste blik te produceren. Iets mysterieus en tegelijkertijd open, want aan gesloten mensen hadden ze een hele kluif, dat had ik inmiddels wel door.

Gisteren besloot ik te stoppen. En zei ik tegen me zelf: dat ware interviewers me al lang hadden aangesproken. Die ruiken door al dat zweet heen, een verhaal. ’s Avonds had ik daar al spijt van. Ik dacht aan Dikke Debbie en hoe ik dat nog nooit aan iemand verteld had. Ik dacht aan Nienke, de eerste Zomaargast die ik zag en was pijnlijk jaloers op haar verlichting. Zij kon vast en zeker wél gewoon slapen.

Ik pakte mijn laptop, ging voor de spiegel zitten en keek mezelf eens diep in de ogen.
‘Voordat we beginnen, Wil je een glaasje water of wijn?’ vroeg ik aan mijn spiegelbeeld. En ik lachte toeschietelijk zoals ik Oscar had zien doen.
Ik antwoordde: ‘Water’. En schonk mezelf iets in.
‘Wie is Mijke?’ vroeg ik.
Ik vertelde dat ik schrijver ben, dat ik een boek maak, voor veel geld columns schrijf, of dat gratis doe als Martijn van der Zande belt. Maar dat het de laatste maanden lastiger is. Dat de zes versies van mijn tweede roman telkens na een pagina of zestig stokken. Ik googlede een plaatje van papierproppen die op de grond liggen, zoals ik Patrick had zien doen.
Ik knikte geïnteresseerd terwijl ik aan het praten was. En vroeg mezelf of ik wist hoe dat kwam.

Mijn handen tintelden, mijn wangen werden langzaam rood, in mijn oren hoorde ik een hartslag die steeds sneller ging als tromgeroffel, wachtend op de paukenslag. Ik sloeg mijn ogen neer. En ik vertelde op dat moment de naakte waarheid, het verhaal dat me sinds 1999 – altijd zes novembernachten – wakker houdt. Ik vertelde over de uitslag die ik dan krijg, zo rond mijn buik. Precies op de plekken van de vetplooien van Dikke Debbie. Over het schuldgevoel dat in mijn oren schreeuwt, zodat ik alleen nog maar in bed kan liggen met het kussen op mijn hoofd. En dat ik dan snik: Sorry. Sorry. Dikke Debbie sorry.

Toen ik dat gezegd keek ik mezelf aan. En daar was ze. De opluchting. De blik van iemand die niets meer te verbergen heeft. Iemand die alles eindelijk verteld heeft. Volledig open geweest is. Aan mij had het niet gelegen, het was de de schuld van Patrick en Oscar dat het publiek het ware geheim nooit zou weten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: