Een standbeeld

Ze zijn er allemaal. Van der Velde senior heeft een geschilderd portret bij de ingang gekregen en ook grootvader Van der Velde is afgebeeld te vinden, tussen de boeken. Ooit riep iemand ‘ik sta onder het schilderij met de chagrijnige meneer’. Dat deed Rutger van der Velde pijn. Want het is wel zijn vader. En bovendien kijkt hij niet eens chagrijnig.

Ik loop langs het schilderij en denk een lichte glimlach in het geschilderde gezicht te zien. Het is een zonnige vrijdag en van tevoren ben ik gewaarschuwd. De Friezen zijn niet zo spraakzaam. Ze kijken de kat uit de boom en ik moet er niet te veel van verwachten. Het is een sympathiek idee, dat praten met bezoekers, maar echt veel zal er niet uitkomen. Het maakt mij niets uit. Ook zonder gesprekken is mijn dag geslaagd. Het lukt niet in iedere stad om mensen aan het praten te krijgen. In die gevallen kijk ik gewoon. Ik luister naar telefoongesprekken, hoor de dialogen die langs mijn tafeltje wandelen en schrijf alles op. Bij Van der Velde bereid ik me voor op zo’n middag.

Nog voordat ik mijn laptop open heb geklapt, staat de eerste bezoeker aan mijn tafeltje. Het is een oudere man die er een stoel bij pakt. We praten. Over zijn leven, over zijn werk en over zijn eigen gedichten die hij gebundeld heeft in een piepklein boekje. Ik mag er even in kijken. Als je het boekje uitklapt is het precies één A-4. De man houdt van bondigheid. Wie al zo oud is, heeft niet zoveel woorden meer nodig.

Na de man volgen er meer. Ik spreek met een meisje dat een jaar naar Spanje gaat en dat nog één keer naar de boekhandel wil, een mevrouw bekent zachtjes dat ze alleen maar chicklit leest en een meneer zegt stellig alleen nog maar klassiekers te kopen. Intussen drentelt Rutger van de Velde langs mijn tafeltje. Soms rent hij, naar telefoon of kassa. Dit is wat hij het liefste doet. Hij kent zijn klanten en weet wat ze graag lezen. Vandaag worden er cellofaantjes van scheurkalenders afgehaald. Het nieuwe jaar ligt in diverse vormgevingen op hoge stapels op de tafels van Rutger.

Ik kijk naar zijn vader die toezicht lijkt te houden op zijn zoon. In sommige steden valt een mooie winkel niet op. En zeker als het om boeken gaat. Die worden vergeten in het geweld van zaken die niet tijdloos zijn. Winkels die eeuwigheidswaarde verkopen, kunnen in die steden wel even wachten. Maar in Leeuwarden is dat niet het geval. Zonder de boekhandel stelt de stad volgens velen maar weinig voor. Rutger blijft er bescheiden onder. Hij wil nog niet op een schilderij. Houdt ook niet zo van stilzitten. Net als zijn vader overigens. Daarom zit er een lichte beweging in het portret van senior. Het is alsof hij ieder moment op kan staan en een klant wil helpen.

Een houding die ook Rutger typeert. Wanneer hij met me praat, kijkt hij voortdurend met een schuin oog naar de informatiebalie. Moet hij iemand helpen? Gaat alles nog zoals het zou moeten gaan? Wanneer hij met iemand meeloopt die iets zoekt dat al lang niet meer te krijgen is, kijk ik naar zijn gezicht. Vol geduld en interesse. Ik denk dat hij gelijk heeft. Rutger moet niet op een schilderij vereeuwigd worden. De Van der Veldes moeten van de stad Leeuwarden een standbeeld vol waardering krijgen.

 

[In 2014 ben ik iedere maand te gast in een andere boekhandel om te schrijven aan mijn tweede roman. Ik vang dialogen op en praat met bezoekers over boeken en lezen. Alle ervaringen verwerk ik in mijn boek en tussendoor leest u mee op Pol Blogt.]

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: