Tips voor een beter leven #1

Waarom ongeduld een slechte eigenschap is en soms zelfs fataal kan zijn

‘Ik denk toch dat ik het niet doe’, zei oma op het moment dat de dokter de euthanasiespuit al in zijn handen had.
‘Waarom niet?’ vroeg vader. Zijn stem klonk boos.
‘Nou, gewoon. Ik heb een gevoel.’
‘Ja, een gevoel, een gevoel. We hebben allemaal wel eens een gevoel’, brieste vader.
‘Kom, kom, meneer’, zei de arts. ‘Laten we het aardig houden.’
‘Hou jij je d’r buiten, klote kakker’, riep vader.
‘Dat is toch zonde?’ vroeg hij aan oma. ‘Dit moeten ze straks weggooien hoor.’ En hij wees met zijn vinger op de dodelijke vloeistof.
Dat lag gevoelig. Oma had sinds de hongerwinter niets meer weggegooid.
‘Weet u het zeker mevrouw?’ De arts probeerde geruststellend te lachen.
‘Ja, ik denk het wel.’
‘Sjesus mam. En dat ondraaglijk lijden dan?’
Maar oma schudde haar hoofd. ‘Nee, ik zie er van af.’
Vader vloekte. Oma keek zoals ze altijd keek als ze twijfelde. Een mengsel van angst en zelfvertrouwen. Na een lange stilte, waarin vader steeds harder ging ademen, schraapte oma opeens haar keel.
‘Ja, of zullen we het wel doen?’
Vaders lichaam zwol op. Zijn gezicht werd rood, zijn oogbollen groter.
Hij griste de injectiespuit uit de handen van de dokter, drukte de naald in zijn eigen bovenbeen en spoot alles in één keer naar binnen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: