Alles is relatief

Het regende en langzaam besloeg het raam waarop iemand een post-it met de tekst ‘alles is relatief’ geplakt had. Ik keek naar de woorden die Margritte geschreven had kunnen hebben. Het papiertje krulde langzaam om van de vochtige lucht die verspreid werd door alle net uit de kast gehaalde winterjassen. De wol had zich op de fietspaden en perrons als een opgedroogde spons gretig volgezogen met de tientallen spetters. Nog even en het zou gaan stinken. Het frietje speciaal dat op een van de stoelen achter mij werd verorberd, hielp daar graag aan mee. De lucht van scherpe ui dreef op een wolk van frituur langs de reizigers. Eén vrouw trok haar neus op en pakte tegelijkertijd haar rinkelende mobiel.
‘Ha, Thea, met mij’, riep ze veel te hard door de microfoon.
‘Ja, gaat lekker, en met jou?’
Ze luisterde naar de stem aan de andere kant en wreef in haar ogen. Ik keek hoe ze de mascara over haar gezicht smeerde. Zwarte vegen sierden nu haar wangen.
‘Fijn hoor. Ik ben gelukkig ook net klaar’, verzuchtte ze. ‘Heb een vreselijke vergadering gehad met een van de nieuwe meisjes. Je weet wel, de stagiaires waar ik je vorige week over verteld heb. Die kunnen werkelijk helemaal niks zelf.’
Een man achter ons hoestte.
‘Neem bijvoorbeeld vanmiddag. We hadden het over het nieuwe concept van volgend jaar, kijkt zo’n meisje me aan alsof ze van niets weet. Blijkt dat ze helemaal niet opgelet heeft tijdens de vergadering en de verkeerde plannen heeft uitgewerkt. Nou, dan vraag ik je: je moet één ding doen en dat doe je dan nog niet eens goed. Ze had alleen maar even mee moeten schrijven. Nu kan ík niet verder en straks marketing ook niet.’
Ik keek naar het papiertje op het raam dat nu zover omgekruld was dat ik alleen nog de laatste drie letters kon lezen.
‘ief’
‘Nee, daar gaat het me nog niet eens om. Het gaat om zorgvuldigheid. Goed opletten wat je doet, zodat je niet onnodig veel tijd kwijt bent. Snap je?’
De vrouw knikte instemmend bij het horen van het antwoord. Plots kraakte de intercom.
‘Dames en heren, we komen zo dadelijk aan in Amersfoort. Is Amersfoort uw eindbestemming, vergeet dan niet…’
‘Shit!’ De vrouw keek me aan. ‘Dit is toch de trein naar Den Bosch?’
‘Nee, naar Zwolle.’
‘Shit,’ vloekte ze nog eens. ‘Ik moet hangen. Ik ben in de verkeerde trein gestapt. Kut, wat een gedoe. Nou ben ik een uur langer onderweg. Ik spreek je later, goed. Ja, oké, later!’
De vrouw stopte de telefoon in haar tas en ik keek hoe de post-it naar beneden dwarrelde.

Advertenties

Eén reactie

  1. Frederique

    Leuke actie voor iedere kantoorslaaf: hang een post-it op in treinen met een leuke mededeling!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: