Ook dat nog

Een paar minuten geleden liep hij naar een trein, strompelend. Zijn gezicht vertrok bij iedere beweging en tijdens het grimassen ontblootte hij zijn tanden, alsof hij een taai stuk vlees te lijf wilde gaan. Een beetje spuug druppelde uit zijn mondhoek op zijn ingebreide trui. De druppeltjes sijpelden langs de wollen kabels. Af en toe sloegen ze een stukje over, wanneer hij op links een sprongetje maakte om wat sneller vooruit te komen. Zijn rechtervoet sleepte over de grond. De veters zaten los en trokken restjes kauwgom en ander straatvuil mee.

De conducteur floot en floot kort daarna nog eens. Harder nu, alsof hij voor de laatste keer waarschuwde. De man deed een poging te zwaaien, maar zijn hand bleef halverwege steken. Stram, stijf en onzichtbaar werd er gewoven.

De deuren gingen met een zuigend geluid dicht.

Heel even leek het alsof het perron reed en de trein stilstond. Totdat de wagons sneller gingen en uit beeld reden. Hij keek hoe het geelblauwe monster door zijn planning reed en alles overhoop gooide. Pas over een half uur zou er weer een trein komen. Hij zou te laat komen voor zijn afspraak.

Hij sleepte zijn onwillige lichaam naar een metalen bankje dat akelig koud was aan zijn billen. Nu al wist hij wat hij thuis zou horen. Straks, als hij moest bekennen dat de dokter tevergeefs had gewacht. Zelfs als hij toch nog geholpen zou kunnen worden, dan was hij er zeker van ze het zou weten. Na dertig jaar had hij zich neergelegd bij het bijzondere talent van zijn vrouw om altijd zijn onvolkomenheden te benadrukken. Ze zou weten dat hij te laat was en zou zeggen dat hij naar haar had moeten luisteren.

‘Altijd twee treinen eerder nemen. Zeker met jouw handicap.’

Ze zei het alsof het zijn schuld was. Hij kon haar blik uittekenen wanneer ze ‘handicap’ uitsprak. Alsof hij de poep onder haar schoenen was. De drol die ze met een scherp stokje uit de gleuven van haar zool pulkte. Prikkend en vloekend.

De man zuchtte. Hij legde zijn handen in zijn rechterknieholte en hielp zijn been te strekken. Terwijl hij achterover leunde tegen het kille staal, veranderde het informatiebord. De volgende trein had vijftien minuten vertraging.

Ook dat nog.

Advertenties

Eén reactie

  1. Frederique

    Hé, kijk eens aan. Dát hebben we een tijd moeten missen! Een regelmatige trein- of terrasblog: graag zelfs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: