Take a sad song

Afbeelding

De jongen liep al een tijdje tussen de boekenkasten. Zijn handen in de zakken, een ontspannen tred. Alsof hij flaneerde op een zonnige boulevard. Ik had niet het idee dat hij iets zocht. Af en toe pakte hij een boek op, las de achterflap en legde het dan ongeïnteresseerd weer neer. Hij had al drie keer hetzelfde rondje gelopen. Via Mens en Gezondheid, langs Reizen naar het rijtje boeken over Religie. Buiten speelden twee zigeuners op gitaar en accordeon een opmerkelijke versie van Hey Jude. Het nummer vormde samen met Quanta La Mera hun repertoire. Twee liedjes. Op repeat. Een passant merkte dat niet. Maar wie lang in de boekwinkel verbleef, werd getrakteerd op de haperende plaat.

De liedjes werden verstoord door de telefoon van de drentelende jongen. Die ging hard over, als een ouderwetse telefoon. “Dag schat, met mij,” klonk het opgewekt. Zijn stem was nog jong. Ik schatte hem een jaar of 25. “Probeer even adem te halen, schat. Zo kan ik je niet goed verstaan.”

Hij was nu stil blijven staan bij Psychologie. Gedachteloos bladerde hij door een boek over ADHD. “Waarom moet je zo huilen?” Hij klonk bezorgd. Naast ons was er verder niemand anders op de afdeling.

“Wanneer is dat gebeurd?” Zijn hand had het boek verlaten. “En waar is hij nu?” Het duo zette enthousiast The Beatles in, zich niet bewust van het ernstige gesprek. “Ik ben nu nog in de stad, maar dan kom ik er meteen aan. Luister: ik wil niet dat jij rijdt. Goed? Goh, ik was net een boek aan het uitzoeken voor zijn verjaardag. Da’s ook typisch.”

De jongen luisterde gespannen naar zijn vriendin. “Oké, dan koop ik het snel en spring dan op de fiets. Geen zorgen lieverd. Het komt vast wel goed. Jouw vader is een taaie. Ik ben met tien minuten thuis, dan gaan we samen naar het ziekenhuis. Goed?”

De jongen hing op en liep snel naar een boekenkast die het dichtst bij het raam stond. In die hoek klonk de accordeon het hardst. Ik zag hem zonder aarzeling een boek kiezen dat over gezondheid en pensioenen ging. Hij liet het inpakken. Gespannen keek hij naar het papier dat strak om de bladzijden gevouwen werd. Ik was benieuwd of hij werkelijk geloofde dat de ontvanger het zelf ook weer uit zou kunnen pakken.

Pol bezoekt vanaf 2 april 2012 twee keer per week boekhandel Adr. Heinen in ‘s-Hertogenbosch. Aan een klein, oud bureau schrijft Pol aan haar debuutroman en bestudeert ze de bezoekers. Hun bijzondere gesprekken worden gepubliceerd op Pol Blogt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: