Huwelijksgeluk

Maandag 14 november
Traject: Nijmegen – Utrecht
Tijd: 15.27 uur
Vertraging: 0 minuten

Er zaten opmerkelijk veel oudere stelletjes in mijn coupé. Vanaf mijn plaats bij het raam telde ik er al acht. Velen hadden een dikke jas aan en de das keurig om de nek geslagen. Geen idee wat de reden was voor al die ouderdom in de trein. Gezellig was het wel.

“Zeg, als je maar niet denkt dat ik straks weer honderd kerstmarkten af ga lopen. Na één kerstbal met glitter heb ik het wel gezien.” De man schuin tegenover mij keek beslist.  Hij sprak tegen een vrouw die ik niet kon zien. Ik had alleen zicht op haar bruine instappers en witte sokken. Die staken onder het stoffen bankje uit. Ze zagen er comfortabel uit.

“Moet je dat zo zeggen? Vorig jaar vond je het hartstikke gezellig. Weet je nog? In dat ene tuincentrum waar we nog koffie gedronken hebben.” Haar stem was hoog en in sommige uithaaltjes kraakte ze een beetje. Alsof de stembanden enigszins overwerkt waren.

“Geen idee wat je bedoelt. Al die tuincentra lijken op elkaar. Irritante lichtjes, van die ho-ho-muziek, een kerstdorpje en krijsende kinderen er tussendoor. Nee, zo krijg ik wel zin in kerst. Als jij wil gaan, ga je maar alleen.”

De man sloeg zijn armen over elkaar om zijn woorden kracht bij te zetten. “Ja, lekker alleen,” voegde hij nog toe voor de duidelijkheid.

“Nou, ik vind je enorm flauw doen. Alsof ik jou al jaren meesleep naar duizenden kerstmarkten. Hooguit twee per jaar. En jij hebt nooit gezegd dat je het niet leuk vond. Trouwens, die ballen die jij zo mooi vindt, die zilveren, die komen ook van zo’n markt hoor. Die kerstsfeer komt echt niet vanzelf,” sprak het krakerige hoge stemmetje.

“Noem jij dat kerstsfeer? Die foeilelijke, uit de kluiten gewassen zilveren knikkers? Ik vind die om te kotsen.”

Het bleef even stil. Ik zag alleen de bruine schoentjes zenuwachtig bewegen.

“Goed dat ik dat weet,” klonk het plots. De stem kraakte niet meer. “Want weet je? Ik vind jou al jaren om te kotsen. Ik hoef je niet meer. Vier jij deze kerst maar alleen.”

Even keek de man verbaasd. Ik zag hem twijfelen, terwijl hij op zijn hoofd krabde. “Nou goed, je hoeft niet zo te overdrijven,” zei hij sussend. “Ik ga dit weekend wel mee. Naar één kerstmarkt. Hoor je dat? Eentje.”

“Hè hè. Was dat nu zo moeilijk?” klonk het triomfantelijk. “En je zult zien dat je het best leuk vindt.”

De man snoof luid. Ik gokte van huwelijksgeluk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: