Net gestuukt

 

“Ja, hallo met mama. Zeg luister eens. Als jij straks thuis komt, moet je niet aan de keukenmuur komen, die is net gestuukt namelijk. Waarom? Ja, omdat er allemaal gaten inzaten. Dus die muur moet nu eerst drogen, dan weet je dat. Niet aankomen. Oké, schat? Zie ik je vanavond. Oh en loop Tiny niet voor de voeten. Ik betaal haar per uur. Dus ik wil niet dat ze te lang blijft.”

De vrouw die tegenover me zat, droeg een beige trenchcoat. Haar donkere haar zat vastgebonden in een los knotje dat in haar nek hing. Vanaf het moment dat ze was gaan zitten, had ze een telefoon in haar handen. Eerst werd er driftig op getikt. Ik vermoedde dat ze een sms’je produceerde, maar nu werd er gebeld. Heel veel gebeld.

“Ja, dag lieverd, met mij. Hoe is het op werk? Zeg, poepie, mocht jij eerder thuiskomen vanavond, wil jij dan alvast koken? Ik heb worteltjes en vis gekocht. Maar je moet wel een beetje opletten, want je mag niet aan de muur komen… Hè? Ja, hoezo, hoezó? Dat weet je toch? Heb ik het gisteren nog met je over gehad. Omdat ie vandaag gestuukt is. Wat? …  Nee, dat verven komt volgende week pas. Eerst moet die muur helemaal glad zijn, anders kan dat verven niet hè? Oké? Dan weet je dat… Wortels en vis. En niet aan de muur komen.”

Ze zuchtte luid toen ze de telefoon weer neerlegde. “Mannen…” mompelde ze naar niemand in het bijzonder. Ze keek naar buiten. Daar trok een landschap in de herfstzon aan ons voorbij. Slechts enkele seconden had ze er aandacht voor. Opnieuw pakte ze haar telefoon.

“Ja, dag Tiny! Met mij. Zeg, kwam jij vanmiddag nog poetsen? Ja, nee, precies, dat hadden we ook afgesproken, maar ik denk, ik bel nog even… Het zit zo namelijk. De muur in de keuken is net gestuukt, dus of je daar even op wil letten met stofzuigen en zo. Wat zeg je? … Nee ze hebben er een krantje onder gelegd als het goed is, dus de vloer is schoon gebleven. … Ja, ik weet dat stukadoors altijd een enorme rotzooi maken, maar daarom heb ik ze gevraagd een krantje neer te leggen…  Nee, dat levert dan geen extra werk voor jou op. Het waren keurige heren, die hebben echt niet de ‘hele keuken onder gesausd’. Maar let je dus wel een beetje op? Anders moet het straks weer opnieuw als jij er met je stofdoek tegenaan komt. Ja, ik zie je volgende week. Geld ligt op het kastje.”

Wederom klonk er een lange zucht. Vanuit haar tenen. Minstens. Buiten was het nog steeds even mooi. Een schilderij van Bob Ross was er niets bij. Plots ging haar telefoon over. Een scherp getring.

“Ja, dag Loesje, met mama… Wat leuk dat je belt, ik had net je zus nog aan de telefoon. Heb jij geen school? … Nou dat is toch ook niks meer? Heb je alweer de laatste vier uur vrij? Wat is dat voor onderwijs? … Maar waarom bel je eigenlijk, liefje? … Nee, zeg het maar. Ik word niet boos. … WÁT?!? Wat heb je gedaan? … Dat méén je niet. Die muur was net gestuukt vandaag. Hoe erg is het? … Nou, dat kan dan weer helemaal over. Verdorie, wat deed jij dan ook in de keuken? … Sjesus, stop met huilen Loes. Ik hoor de bel. Dat zal Tiny zijn. Zeg vooral dat ze gewoon lekker hard tegen de muur aan mag komen. Allemachtig wat een stelletje imbecielen zijn jullie.”

Advertenties

  1. Tinus

    Bijzonder grappig in al z’n domheid. Erg leuk, meer van zulks graag!

  2. Maikel Dorssers

    Hoi, ik lees al behoorlijke tijd je blog en steeds blijf ik me verbazen van waar haalt ze het vandaan 😉

    Ga zo door altijd even fijne afleiding tijdens de drukke werkzaamheden.

    Gr Maikel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: