“Hou ook van jou, lul”

“Wacht maar af. Straks leef jij alleen nog op water en brood, klootzak. Je weet toch…” In de trein was het druk en ik stond samen met een handjevol andere bofkonten in een tussenruimte. Er werd veel gehoest in mijn gezelschap. De man die enkele minuten geleden met een zucht was neergeploft op de trap, produceerde indrukwekkende rochels. Hij slikte ze door. De slijmproductie ging hoorbaar richting de maag…

“Nee jongen, je verdient ze zelf maar.” Op de enige klapstoel zat een jonge vrouw. Ze droeg een legging, zilverkleurige Uggs en een plofjas. Zo’n glimmend geval waarvan alle luchtkussentjes vastgehouden worden door een elastieken riem, die zo strak gespannen staat dat er een permanente dreiging tot knappen is. Het schijnt overigens dat er vorig jaar al tientallen mensen gewond zijn geraakt op die manier. De metalen sluiting van de riem werd door het losknallen gevaarlijk de ruimte ingeslingerd tegen nietsvermoedende voorhoofden. In Engeland is zelfs een dode opgetekend. Het elastiek zat zo strak dat de draagster onmogelijk nog kon ademen.

Maar dat terzijde.

Dit meisje zat al op de stoel toen wij allemaal binnenkwamen. Aan haar oor een zwart mobieltje. Daar tetterde ze hard in. Ik vond het een merkwaardige monoloog. In bijna iedere zin zat een scheldwoord, gevolgd door een flirterig lachje. Geen idee hoe dat zat.

“Nee lul, ik ben nou op weg naar Maasmechelen. Morgen gaat de kroeg open. Hè? Zeg, mongool, reken daar maar niet op. In België kost het al allemaal veel minder duur. Denk maar niet dat je mijn omzet op gaat zuipen, eikel.”

De man op de trap slikte een flinke kwak door en de mevrouw die tegenover me stond, snoot haar neus. Iedereen deed net alsof er geen scheldend meisje zat.

“Je hebt niet eens betaald de vorige keer toen je bij mij sliep. Ik heb jou gratis te eten gegeven, luie flikker. Je bent me nog heel wat schuldig. Nee, niks daarvan. Ik reken nooit niks. Maar als jij op bezoek komt in mijn kroeg, dan dok je gewoon voor die biertjes.” Ze lachte verleidelijk.

Ik keek naar de zilveren Uggs. Zelfs in deze slecht verlichte ruimte glommen ze.  Haar legging stak er strak in. Ik vroeg me af of ze sokken aanhad. Zou dat gaan broeien in zo’n pantoffel?

“Wat zeg je nou? Jaha, ik weet dat je van me houdt, idioot. Ik ga nu hangen, heb een wissel. Ja, weet ik veel wie. Dat weet ik pas als jij ophangt hè. Slimmerd. Ja. Doei.  Spreek je later. Hou ook van jou, lul.” En voordat ze het andere gesprek aannam, giechelde ze nog even verlegen.

Advertenties

  1. jonas

    met veel plezier gelezen.

  2. Cor

    Of zei ze: “Hou ook van jouw lul.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: