Snelcursusje OV-sjippen

“Goeiemiddag, kaartjes con-tró-luh!” Een vrolijke mannenstem vulde onze coupé. Het ‘controle’ klonk zangerig. Alsof hij een refrein aanhief dat de gehele tweedeklas straks mee kon zingen.

“Prima. Ja, hoor, dubbel en dwars perfect, ik heb het gezien.” Het goedkeurende commentaar van de conducteur werd afgewisseld met een sporadische knip. Hij had er een hoog tempo inzitten. Nog maar twee stoelen en dan moest ik.

“Ah, u reist met de kaart mevrouw?” vroeg de man retorisch terwijl ik mijn chipkaart omhoog hield. “Kan niet beter. Helemaal goed. Fijne reis,” zei hij enkele seconden later. Mijn kaart was gescand en goed bevonden.

De oudere vrouw die tegenover me zat, knipoogde naar hem. “Alstublieft meneer, ik reis ook met de sjip,” zei ze vrolijk. “Uitstekend mevrouw. Eens even kijken. Houden we ‘m tegen de lezer en dan… Oei.”

“Oei-oei-oei.”

Hij klonk plots bezorgd. Een aantal mensen keek om. De meezinger leek plots gestopt. “Is er wat mis, conducteur?” vroeg de vrouw. Ze had rode wangen gekregen. “Nou, ik zie dat u uw product niet opgehaald heeft. Dat is zonde hoor. Nu betaalt u een vol tarief, terwijl u korting had kunnen krijgen.”

“Oh.” De mevrouw keek bedremmeld. “Kan ik dat nog herstellen dan?”
-“Zekers mevrouw. Gewoon even het product ophalen. Zal ik even bellen of het inderdaad klaar staat? Wacht even, ga ik gewoon even meteen doen voor u.”

Uit zijn zak haalde hij een grote Nokia telefoon. “Ha, met Sjef. Treinstel 2130,” riep hij door de microfoon. “Ik heb hier een kaartnummer dat ik graag even gecheckt wil hebben. Doe ik het lange nummer, oké? Dat andere kan ik niet lezen, ik ben m’n leesbril vergeten. Goed, komt ie. Honderdvijf, drieënvijftig, achtenzestig, tweehonderdeen. Staat ie klaar? Prima, ga ik het even aan mevrouw uitleggen.”

Het toestel ging weer in zijn heuptasje. “U hoorde het mevrouw. U kunt het ophalen.”

-“Waar doe ik dat dan meneer?” Haar buurvrouw kuchte even. “Mag ik misschien even meeluisteren? Ik snap dat namelijk ook niet.” De conducteur moest lachen. “Prima dames. Doen we gewoon even een snelcursusje. U gaat naar de kaartenautomaat en houdt uw chipkaart voor de paarse cirkel. Die is op heuphoogte. Heeft u dat?” De vrouwen hadden er een notitieblokje bij gepakt en noteerden alles ijverig.

“Goed. De paarse cirkel dus. Dan kiest u voor ‘bestelling ophalen’. Vervolgens drukt u op uw bestelling en dan op akkoord. Ja? Genoteerd? Maar, heel erg belangrijk: daarna nog een keer de kaart voor de lezer houden. Oké? Anders is het niet gelukt.”

De vrouwen knikten ademloos. Ze waren zichtbaar onder de indruk van deze enorme chip-kennis. “Goed, ga ik weer verder. Even andere dames in nood helpen.” De vrouwen giechelden. De rode wangen waren weer terug.

Terwijl hij weg liep, hief de conducteur op volle sterkte zijn lied weer aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: