“Sommige mensen hebben ook alle geluk van de wereld”

Wanneer het in het najaar plotseling warm wordt, is de verwarring bij de uithuizige mens groot. Zo ook deze week. Mijn trein zit vol met reizigers die ietwat ongelukkig lijken. Vrouwen in een winterjas zitten naast jongens met slippers en korte broek. Die laatste groep kijkt met zichtbaar dedain op de parka’s neer. En dat terwijl de t-shirts met veel te optimistische Hawaï-opdruk daar niet echt aanleiding toe zouden mogen geven.

Veelal gaat het op deze momenten extra stinken in de trein. Daar is immers de airco niet aangezet (het is tenslotte herfst) en dus broeit het lekker in het bont dat veel te vroeg gedragen wordt. Zweetluchtjes stijgen op uit de Uggs en de coltruien jeuken door het vocht dat zich om de nek heeft opgehoopt.

In mijn onwelriekende, volle wagon heb ik uitzicht op twee meisjes in frivole zomerjurkjes. Een vrouw gehuld in lamswollen trui kijkt hen met een rood, jaloers hoofd aan. Ze zit aan de andere kant van het gangpad. Vol in de zon.

“Hoeveel stufi krijg jij eigenlijk?” vraagt het linker meisje aan het jurkje naast haar. “Hoeveel?” herhaalt haar buurvouw. Ze draagt een enorme zonnebril. “Ik krijg een uitwonende beurs.”

“Oh ja?” zegt de linker jaloers. Haar jurkje is bedrukt met bloemen. Die van haar buurvrouw is versierd met polkadots en in haar middel draagt ze een brede, elastieken riem. “Maar jij woont toch nog gewoon thuis?”

“Ja, dat klopt. Maar ik heb het adres van mijn tante opgegeven. Alsof ik daar woon. Anders krijg je bijna niks. Zo’n thuiswonende beurs is maar een paar tientjes. Daar kan ik echt niet van studeren hoor.”

Het bloemetje knikt. De lamswollentrui wappert met een Spits. Een vies zweetwindje komt onze kant op. “Ik ga dat denk ik ook doen,” zegt het bloemetjesjurkje op besliste toon. “Ik moet nu keiveel werken om rond te komen. Dat is geen doen.”

Haar vriendin wappert nu ook. “Bah, het stinkt hier. Maar je hebt gelijk hoor. Ik hoorde laatst van Jonathan dat iemand in zijn klas 1100 euro stufi krijgt.”

“Elf-honderd-euro?!” De stem van het bloemenmeisje klinkt verontwaardigd. “Hoe kan dat in vredesnaam?”

-“Nou haar vader was overleden en haar moeder kreeg alleen maar een uitkering. Dan krijg je zoveel.”

Het blijft even stil. Een andere trein passeert met flink kabaal. Zodra het weer rustig is, keert het linker meisje zich naar haar vriendin toe. “Sjesus, 1100 euro zeg. Sommige mensen hebben ook alle geluk van de wereld.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: