Mega Mindysaai

“Hé ouwe, met mij! …  Als een bus, kerel. One hundred procent Floris, hier.” De producent van deze wonderlijke openingszinnen was enkele minuten geleden tegenover me gaan zitten. Hij droeg een mosgroen pak van tweed en aan zijn voeten glimmende Van Bommels. Zijn overhemd had beige streepjes en een spierwitte, ongewoon hoge kraag omsloot zijn brede nek. Hoewel omsluiten wellicht een wat te vriendelijke term is. Ik zag dat de stof in het vel sneed dat in rollen over het witte stijfsel heen plooide. Het bovenste knoopje stond strak gespannen. Slikken kostte de nodige energie. Zijn adamsappel bleef af en toe steken en moest dan met een vinger teruggeduwd worden langs het strakke randje.

Nee, echt soepel ging die appel van Floris niet heen en weer. Dat viel extra op toen hij begon te praten in zijn witte iPhone. Het ding bleef voortdurend hangen en verdween dan even uit het zicht. “Ja, nee ik kom net terug van een vergadering,” brulde hij door zijn telefoon. “Ja, Mega Mindysaai natuurlijk weer. Die rukker van een Pieter was er ook. Nou, dan kun je lullen wat je wil, maar denk maar niet dat je één millimeter opschiet.”

Links van ons zat een oudere dame met een kruiswoordpuzzel op schoot. Met een afkeurende blik keek ze naar lawaaimaker Floris. Die had niets in de gaten. “Maar hoe is het met jou dan? Nog steeds samen met Tineke? … Ja, nee, die bedoel ik natuurlijk. Wist ik toch. Dus… nog steeds samen met Florien? … Goed om te horen, man. Bij mij is ook alles kits achter de rits. Ja, haha, nee, gaat lekker hier.”

De vrouw schraapte haar keel en keek mij nu aan. Alsof ik iets moest ondernemen tegen mijn overbuurman. Maar ik wilde alleen weten wanneer hij zijn adamsappel weer een zetje zou geven. Die zat nu al zo’n minuut vast achter het stijfsel. Dat leek me niet gezond.

“Ja, Sanne is weer achter de studieboeken gekropen. Wat ze nu deed, vond ze toch niet helemaal leuk. … Wat? Oh, Communicatie in Amsterdam. Ach ja, het houdt d’r bezig hè. Van mij hoeft ze het niet te doen. Ik bedoel, over drie jaar komt de eerste en dan kan ze lekker moedertje spelen. Dat kan ook wel zonder communicatie, ja toch? Nou precies. Wat al die vrouwtjes toch elke keer weer willen studeren? Snap jij het?”

De vrouw kuchte nu. “Zeg, juffrouw,” en ze boog zich naar mij toe. “Kunt u mij misschien helpen? Ik zoek een ander woord voor iemand met een dikke nek.” Nog voordat ik iets kon zeggen, sprak ze snel. “Ach, natuurlijk. Wat suf dat ik daar niet meteen opkwam. H-U-F-T-E-R.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: