“Ja, doe je leesbril dan even op”

In de trein naar Amsterdam is het druk. Half drie en het lijkt vroeg weekend te zijn. De coupé is gevuld met aktetasjes, krijtstreeppakken en bruin lederen gaatjesschoenen. Ze horen bij de forensen die dagelijks minimaal een uur lang het treurige niemandsland van de Randstad aan zich voorbij zien glijden. Op weg naar een desolate kantoortuin of hun veertien-onder-één-kap met een Welkom!-kokosmat en een gemozaïekt nummerbordje.

Achter in de volle coupé is een meisje gaan zitten. Ik schat haar een jaar of twintig. Spijkerbroek, kort jasje en All Stars. Juist wanneer ze haar boek open wil slaan, gaat haar telefoon. “Hoi mam,” klinkt het ongeïnteresseerd. “Nee, ik zit in de trein.” Ze praat hard. Mijn buurman zucht. “Nou komt het,” fluistert hij me toe. “Wedden? Zitten we de hele reis met zo’n beller opgescheept.”

“Had dat dan even gezegd toen ik nog thuis was,” gaat het meisje verder. “Nee oké, oké rustig maar. Ik help wel. Je moet eerst even de recorder aanzetten. Met die knop rechts bovenaan. Nee, die andere. Nee, die zit toch niet rechts? Doe nou even die andere mam. Ja, die ja. Heel goed. Springt ie aan? Oké, dan zoek je even de zender op en druk je op ‘record’. Snap je het mam? Oké dan. Tot vanavond, ja, dag mam.”

“Nou, dat viel niet tegen,” zegt mijn buurman. En hij pakt een krantje dat zo te zien al door diverse zweterige handen is gegaan. Dan rinkelt plots weer haar telefoon.

“Ik wist het,” mompelt de man zelfgenoegzaam.

“Ja?” klinkt het meer geïrriteerd dan vragend. Het meisje wipt ongeduldig met haar voet heen en weer. “Nee, mam, ‘record’, zei ik toch? Ja, doe je leesbril dan even op. Nee dat is terugspoelen waar jij op drukt. Nee, dan gebeurt er niks inderdaad. Heb je ‘m nou? Oké, gewoon op ‘rec’ drukken. Ja, nee, dat staat voor ‘record’. Dat weet je toch wel? Nee, dat kunnen ze niet. Dat past toch nooit op zo’n afstandsbediening? Daar is zo’n woord veel te lang voor. Goed? Nou, dag. Ja, veel plezier. Doei!”

Het meisje zucht. Mijn buurman ook. Hij doet zijn stropdas wat losser. Het is warm in de trein. Dan gaat plots weer haar telefoon.

“Sjesusmina.” Het meisje kijkt kwaad naar haar toestel. “JA?” brult ze.

“Nee, dan moet je op record drukken! Wat zeg ik nou? Gewoon op opnemen. Hè? Wat zie je? Oh ja, shit. Da’s waar ook. Die van jullie werkt anders. Nee, dan klopt het wat je doet. Inderdaad ja, het groene knopje. Heb ik het even verkeerd gezegd. Kan gebeuren. Ja, jij had gelijk ja. Het groene knopje inderdaad. Op die staat geen record.”

Advertenties

Eén reactie

  1. jonn

    Het moet nog even doorgaan,zo kort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: