“Die kutwagen ook”

Een kinderwagen in een trein, dat kan lastig zijn. Zo ook vanmiddag. De trein stopte in Tilburg en ik zag een echtpaar met zo’n ouderwets geval. Een waarbij het kind half overdekt wordt met een ronde kap van velours. Er wilden niet heel veel mensen weg uit Tilburg (wat vreemd is, het is immers Tilburg), dus ze hadden alle ruimte het geval op wielen de smalle trapjes op te tillen.

Enkele ogenblikken later ging de deur van de coupé open. “Ja, ga jij nou even voor met de tassen, dan kom ik wel met de wagen,” klonk een vrouwenstem. Een man kwam binnen. Hij was al kalend bij de slapen. Ik schatte hem een jaar of veertig.

Links van het middenpad plofte hij neer. Samen met een rugzak, een luiertas en een grote plastic zak van Albert Heijn. De vrouw stuntelde inmiddels met de automatische deur. Het was een wat ouder exemplaar waarbij de klink naar links gedraaid moet worden, zodat hij niet meteen weer dichtknalt. “Wel potverdorie, kun je niet even helpen met die klote deur?” klonk het geïrriteerd aan de andere kant van het glas.

De man zuchtte en mompelde: “Die kutwagen ook.”

Ik was nu al benieuwd wat het eerste woordje zou zijn van het kind.

Terwijl hij de deur openhield, werd het authentieke exemplaar naar binnen gerold. De vrouw zette het ding midden in het gangpad. Ik keek uit op de achterkant van de overkapping.  “U vindt het toch niet erg hè?” wendde de vrouw zich tot mij. “Ik wil haar niet op het balkon laten staan. Dan is ze zo alleen,” en ze knikte richting de ruimte waar ook de wc was.

Ik schudde van nee. De vrouw had al flink wat rimpels.

“Zal mama eens even snel jouw dekentje goedleggen?” De vrouw boog zich over de wagen. “Zo, jij ligt er weer lekker bij schat,” kirde ze na een paar seconden.

Ze plofte naast haar man. Die sloeg een arm om haar heen en probeerde haar liefkozend te zoenen. Hardhandig weerde ze hem af. “Wat doe je nou?” Haar stem had niets meer van de kinderlijke vriendelijkheid. “Niks, ik wilde je een kusje geven,” antwoordde hij verbaasd. “Een kusje, een kusje? Ruik je niet dat ze verschoond moet worden? Pak even wat natte doekjes, in plaats van die onzin.”

Het bleef even stil. De man wist niet wat te doen. “Laat maar, ik pak ze zelf wel,” zei ze bits en ze dook de luiertas in. “Heb je wel gedacht aan het speciale eten en genoeg water? Je weet dat ze anders krampjes krijgt.” En de vrouw zocht koortsachtig in de tas. “Verdomme, ik zie ze nergens. Ik ga niet mee hoor, als jij ze niet hebt.”

De trein stond nog steeds stil. “Ik ben ze vergeten denk ik,” stamelde de man. De vrouw ging staan. “Dan gaan we nú weg. Zo kunnen we toch niet aankomen bij de show? Heeft ze straks weer last van spuitpoep. Nou, dan krijgen we nul punten, dat weet ik nu al.”

De man pakte alle tassen weer op.

“Wat sta je daar nou? Die deu-heur krijg ik toch niet zelf open.” Op een drafje liep hij naar voren om zijn vrouw er door te laten. Vlak voordat ze buiten waren, hoorde ik een hond keffen.

Het geluid kwam uit de wagen.

Advertenties

  1. Kwestie van conditioneren…

  2. Marijke

    Hilarisch! Bij toeval vond ik je blog en het is echt leuk om te lezen wat je allemaal meemaakt – en hoort in de trein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: