“Ai, no spang. Alles chill hier.”

In de nachtelijke trein die van Schiphol naar Utrecht reed, was het bijzonder rustig. Een snelle blik in onze coupé telde meer koffers dan personen. Acht tegen vier. Vriend en ik hadden een identiek zwart exemplaar op de stoelen voor ons geplaatst. Nog twee jaar en dan zouden we in hetzelfde rode windjack lopen. Zo gaat dat in relaties.

De andere zes koffers stonden op de zetels verderop. Boven de rugleuning kwamen twee petjes uit. “Ik heb toch helemaal geen doekoe meer, je weet toch,” bewoog de klep van de rechterpet. “Heb je je waggie niet verkocht dan?” vroeg de linkerkant.

“Ik word oud,” siste Vriend.

Een telefoon ging. “Joohoo,” klonk het enthousiast. Ik kon niet zien welk petje bewoog. “Zekers. Fa’waka? Ai, no spang, alles chill hier.” De jongen sprak mooi. Alle woorden waren langgerekt en hij had een prachtig rollende ‘r’.

“Leuk hè”, fluisterde ik tegen Vriend. “Mmm,” klonk het moe. Ik ging wat rechterop zitten. Blij dat ik na een week onbegrijpelijk Portugees, eindelijk weer eens Nederlands kon horen. Of althans, iets wat daar op leek.

“Ja, nee, die is ook hier. Zekers, zekers. Bijlmer Arena.” Het bleef even stil. Onze trein reed om via Hilversum. De duisternis verhulde het chique Gooi. “Nee, is goed, joh. Morgen, je weet toch. Hè? Ja, nee is goed joh. Ja, is goed.”

Een van de twee schraapte zijn keel. De linkerklep bewoog.

“Nee, echt, is goed. No worries. Heb ik geregeld met mijn pa. Serieus. Geen probs. Echt is goed. Ik ben niet boos, geen probleem.”

De trein minderde vaart. We naderden Utrecht. “Is goed. Ja, is goed. Zie je later! Is goed.” sprak een van de twee petjes. Het bleef stil. Het telefoongesprek was ten einde, alleen het geluid van de wissels vulde de coupé.

Het perron doemde plots felverlicht op. Voor ons kwamen de twee petjes in beweging. Terwijl de rechter zijn spullen pakte, en alvast richting de deur liep, draaide hij zich om naar het andere petje. “Ja, ik denk, ik ga niet meteen weer zeggen dat het goed is,” klonk het trots. “Anders flikt ie dat de volgende keer weer, ja toch? Dat bedoel ik.”


Advertenties

  1. Madame Pol, ik dacht dat ik schrijfgek was, maar al op de terugreis van vakantie met gespitste oren Nederland verkennen en je buizen van Eustachius met Sranan vullen, getuigt van ware inktlust. Ga zo door.

  2. Frederique

    Het bewijst maar weer eens: zo’n zomerstop duurt veel te lang.

  3. Marijke van der eerden

    Gelukkig hebben we weer een nieuw bericht,het was een te lange zomerstop,vanaf mei geen mooie verhalen gehad,maar nu komen ze weer Bedankt was erg leuk, tot een volgende maar weer
    Hartelijke groet Marijke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: