Uggs

Donderdag 26 mei
Traject: Utrecht Centraal – Den Bosch
Tijd: 17.41 uur
Vertraging: o minuten 

In de trein stikt het van de Uggs. Je zou zeggen: op een gegeven moment stopt dat wel. Is de rage voorbij en slijt het suède van de voeten af. Maar niet dus. Mijn coupés worden nu al zo’n vijf jaar overspoeld door het bont, dat zelfs nu het warmer is gewoon gedragen wordt. Ik stel me zo voor dat er van binnen van alles broeit en groeit. Een paradijs waar Schimpie en zijn kompanen van teen tot teen over de ontstane beekjes fierljeppen.

Vandaag telde ik naast mij weer vier exemplaren. Dat wil zeggen: twee paar. Ze zaten aan de benen van meisjes die de outfit droegen die de Ugg al jaren streng dicteert. Een glimmende, van lycra gemaakte zwarte legging, een strak shirtje dat net over de billen komt en in hun handen een grote telefoon. Liefst een exemplaar met strass-steentjes, dat om de minuut trilt, ten teken van een smsje. Of een mailtje. De meeste Uggs-eigenaressen hebben namelijk een smartphone, zo kan ik na uitvoerig vergelijkend warenonderzoek concluderen.

Mijn buurvrouwen hadden een Blackberry waarmee ze nonchalant speelden in hun hand. Alsof hij daar hoorde. Als deel van hun outfit. Het meisje direct naast mij rook lichtjes naar uien. Op haar bovenlip zaten zweetdruppeltjes. Haar haren waren zo stijl dat ik de bemoeienis van een tang vermoedde. Donkerbruin waren ze, die haren. Met lichte streepjes er doorheen. “Man, man, wat heb ik moeten rennen. Tering. Ik dacht: ik haal ‘m nooit.” Zei ze op flink geluidsniveau, alsof haar vriendin niet tegenover haar zat.

“Ja, ik dacht ook: die redt het vast niet,” zei haar overbuurvrouw. Zij had witblonde haren, alsof ze met haar hoofd naar beneden in een emmer chloor was geduikeld. “Maar dat was wel zwaar a-relaxt geweest. De volgende ging pas over een half uur,” zei het blonde meisje, terwijl ze op haar horloge keek. Het was een groot, glimmend geval. De wijzerplaat slokte haar pols op.

“Oh, echt waar? Nee, dat was inderdaad niet chill geweest. Maar het liep helemaal uit joh op stage. Opeens moest ik nog een opdracht versturen die per se vandaag weg moest. Nou, dan weet je het wel.” Haar vriendin knikte.  Ze wist het inderdaad.

“En het erge is nog dat ik niet eens wat verdien met dat harde werken. Terwijl ik echt helemaal blut ben. Ik heb nu al weken geen geld meer.” Haar telefoon trilde, maar ze merkte het niet.

“Hoe doe je dat dan met eten?” vroeg het blonde meisje. “Nou, ik heb gewoon geld gekregen van mijn vader nu. Die vindt het belachelijk dat ik niks verdien. Dus nou stort ie iedere week 200 euro. Echt superfijn. Kijk, deze Uggs heb ik er gisteren van gekocht. Nieuwe collectie. En maar 199 euro. Geen geld natuurlijk.”

Het blonde meisje bewonderde de schoenen. “Wauw. Die zijn echt mooi. Ga ik ook halen. Maar krijg jij dan helemaal niks voor die stage?”

“Jawel. Maar dat is bijna niks. Ik vang 300 euro netto in de maand. Als dat nou bruto was, dan hield ik tenminste nog wat over. Maar nu is het echt zwaar klote.”

Het meisje knikte begripvol. “Ja, netto, daar koop je inderdaad niks voor.”

Advertenties

  1. Frederique

    Het is maar goed dat Klukkluk dood is…

  2. Johann

    Nieuwe schrijfsels please!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: