“Geef je dan ook wel eens billenkoek?”


Vrijdag 22 april
Traject: Den Bosch – Utrecht CS
Tijd: 11.08 uur
Vertraging: 0 minuten

Het gebeurt maar zelden dat ik op doorreis een bekende tegenkom. Veelal ben ik alleen tussen de andere, anonieme reizigers die op desolate stations in een gratis Spits of Metro bladeren en oplossen in het forenzenbestaan.

Zo niet vandaag. Wanneer ik plaatsneem in de trein naar Utrecht, zie ik aan het einde van de coupé Jan zitten. Jan is klein van stuk. Een jaar of zestig. Altijd gekleed in een blauw t-shirt, beige broek en gezondheidssandalen. Iemand die het begrip doorsnee lijkt te hebben uitgevonden.

In werkelijkheid is Jan een vieze man. Niet van het soort dat zich nooit wast. Maar het type dat achter helmgras een vrijend stelletje bespiedt, terwijl intussen uitgebreid de sleutels in de diepe broekzakken worden gezocht.

Een paar jaar geleden kwam ik Jan tegen in de stad. Hij werkt op een plek waar veel mensen geregeld een praatje komen maken. Ik zat niet verlegen om een gesprek, maar toevallig hielp hij mij en vanaf dat moment stak hij op straat zijn hand op of knipoogde hij even snel wanneer ik langs fietste. Aardig wel.

Totdat ik na een paar maanden ongeveer wekelijks de groetjes kreeg van ‘m. Via vrienden en buren. Jan boorde allerlei kanalen aan om er maar verzekerd van te zijn dat ik zijn begroetingen ontving.

Gisteren zag ik hem weer. Het was warm, dus ik had mijn dunste zomerjurkje aan. Zijn ogen scanden mijn lichaam en met een glimlach vroeg hij of ik het ook zo warm had. “Nee hoor, valt wel mee,” antwoordde ik.

“Nou, ik heb het opeens erg heet hoor!” Een knipoog volgde. “Werk je nog bij de tv?” vroeg hij. “Mmm…”  probeerde ik het gesprek af te kappen. “En daarnaast deed je toch nog iets?” Jan bleef het proberen.

Een vriendin die ik zou treffen in de stad kwam aangelopen. Ik zwaaide naar haar. “Toch? Je deed toch nog iets Mijke?” Jan is een echte volhouder.

“Ja Jan, dat klopt. Ik geef les.” Mijn vriendin stond inmiddels naast mij. Ze is beleefd opgevoed, dus houdt altijd haar mond wanneer mensen aan het praten zijn. Ook als dat helemaal niet gewenst is. “Oh, les? Dat is leuk zeg! Waarin?”

“Cultuurgeschiedenis. In Utrecht,” antwoordde ik.

“Werkelijk? Nou, maakt ook niks uit. Als jij het geeft, vind ik het vast leuk. Geef je ook privéles?” Mijn vriendin moest lachen. “Dat wil je niet hoor, Mijke is erg streng,” voegde ze behulpzaam toe.

Jan kreeg een verlekkerde blik in zijn ogen. “Streng? Enne, geef je dan ook wel eens billenkoek?”

Ik murmelde van nee en maakte me uit de voeten, terwijl mijn vriendin de slappe lach kreeg.

Ik had het voorval alweer bijna met succes verdrongen, totdat ik vandaag Jan weer zag. Na vijf minuten keek hij op van zijn krant. Na een blik van herkenning volgde een brede lach. Hij zwaaide even. En ik dacht alleen maar aan straks. Onze coupé had maar één uitgang en Jan zou straks achter me lopen.

En ik had een veel te strakke broek aan.

Advertenties

  1. Eric

    mooi geschreven

  2. Jan

    Mag ik wél even benadrukken dat ondanks de naamsovereenkomst ik de schrijfster niet ken!!??!! Bovendien vind ik de naaldhakken van haar vriendin veel aantrekkelijker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: