“Ik ben volkomen genaaid”

Dinsdag 12 april
Traject: Utrecht – Den Haag
Tijd: 14.30
Vertraging: 2 minuten

In de trein naar Den Haag zitten altijd veel krijtstreepjes. De meeste dragers verdenk ik ervan hun streepjes gewoon bij de C&A te halen. Maar heel soms zie je de hand van een Italiaanse kleermaker terug. Zo niet vandaag.

De twee heren tegenover mij gingen verkleed in een haast identiek patroon. Links: blauw met wit. Rechts: bruin met wit. De dikte van de streepjes was gelijk. Net als de snit, die bij beide heren veel te ruim was. En de schoenen. Alle vier Van Bommels.

“Wat vond jij nou van die nieuwe manager? Ach kom, hoe heette ze ook alweer?” vroeg de rechter aan zijn buurman in het blauw. “Eveline,” antwoordde die. “Eveline de Poort. Tja, wat zal ik daar nou eens beleefd over zeggen?”

“Nou, ik vond het niks. Echt zo’n keihard wijf dat wil laten zien dat ze de baas is.” De sepiakopie wreef een stofje van zijn bovenbeen. Hij vervolgde: “Ik vind het allemaal prima hoor, die vrouwen aan de top. Maar ik heb sterk mijn twijfels of ze het wel aankunnen. Dat leidinggeven.”

De linker knikte en schoof zijn bril wat verder op zijn neus.  “Ja, daar heb je een goed punt. Het worden altijd meteen van die bitches als ze macht ruiken. En het is maar de vraag of ze ook op niveau presteren.” Hij had de beleefde woorden blijkbaar gevonden. “Trouwens, had jij ook niet gesolliciteerd op die functie?” vroeg hij aan zijn bruine buurman.

“Mmm..” klonk het uit zijn mond. “Ik ben volkomen genaaid door het nieuwe beleid. Er moesten meer vrouwen komen in de top. Maar positieve discriminatie me reet. Ze wilden gewoon een lekker vrouwtje om naar te kijken.” Zijn stem klonk plots boos.

“En dat terwijl ik de know-how, de skills en de community heb. Alles om full potential te functioneren,”  vervolgde hij zijn relaas. De man in het blauw krabde nadenkend op zijn hoofd. “En wanneer hoorde je dan dat zij het was geworden?” vroeg hij.

“Twee weken geleden. Via de mail. Daarin stond dat ik het me vooral niet persoonlijk moest aantrekken. En een dag later ontvang ik een smsje van die nieuwe muts. Geen idee hoe ze aan mijn nummer kwam. In ieder geval hoopte ze op een fijne samenwerking.”

“Ach, joh ze komen er waarschijnlijk snel genoeg achter dat ze het niet kan,” probeerde de man in het blauw zijn buurman gerust te stellen.

“Het kan me op het moment geen flikker schelen. Al die vrouwen die denken dat ze hogerop kunnen…  Ik zei het gisteren nog tegen mijn vrouw. Zij staat liever lekker te soppen en koken. Vinden ze eigenlijk stiekem ook veel leuker hoor. Die vrouwen. Kunnen ze gewoon lekker lief blijven doen en hoeven ze nooit  zo’n idioot dames-zakenpakje aan. Heerlijk toch?”

Advertenties

  1. Frederique

    Hebben we het hier over die streepjespakken waar ook nog eens zo’n grote Fortuyn-stropdas aan vast zit? Lelijker kan het toch echt niet.

  2. Els

    Hoezo Neaderthaler die in het stenen tijdperk is blijven steken?

  3. Willemijn

    On-ge-loof-lijk…!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: