Dyscalculitische gaven

Dinsdag 5 april
Traject: Nijmegen CS – Heilig Landstichting
Locatie: halte Spoorkuil
Tijd: 09.46 uur

Men kan niet anders dan concluderen dat de Nederlandse busnummering is bedacht door iemand met grote dyscalculitische gaven. Alleen in Nijmegen is er een logische lijnvolgorde die netjes bij bus 1 begint. In mijn eigen stad springt het vrolijk van 69 tot 159 met daar tussenin lukraak wat nummers. Geen idee hoe dat komt.

Ooit liep ik samen met mijn vriend in Utrecht langs een rijtje zeventiende-eeuwse huizen. De huisnummers waren met blauwe verf op de witte muren aangebracht. Alles netjes kloppend en in de juiste  volgorde, op één huisje na. Dat had een omgekeerde veertien boven de voordeur. De eigenaresse wist ons te vertellen dat een schilder in opdracht van Napoleon de woningen had moeten voorzien van nummers. Met weinig verstand van cijfers had hij per ongeluk een mal omgedraaid. En zo stond het getal al 200 jaar verkeerd om.

Ik zit deze dinsdagmorgen in lijn 7 (op het station stond mijn bus keurig tussen lijn 6 en 8 ) en bij de halte Spoorkuil stapt een oude dame in. Om haar hoofd een voile sjaaltje. Het waait hard en de watergolfjes dienen beschermd te worden tegen de voorjaarswind.

“Dag meneer. Graag drie strippen,” zegt ze tegen de buschauffeur. Een dertiger. “Sorry mevrouw, daar werken we niet meer mee. Het is nu allemaal met de chip.”

“Och ja,” verzucht ze. Haar roze strippenkaart steekt ze terug in het plastic hoesje. “Die sjip meneer. Ik weet het niet hoor. Heb ‘m nog nooit gebruikt. Hoe moet ik dat doen dan?” En ze haalt de kaart uit een ander plasticje. “Dat hoeft niet hoor mevrouw. U kunt de kaart gewoon door de verpakking heen scannen.”

Ze stopt ‘m weer terug.

“Gewoon er tegenaan houden, chauffeur?” Die knikt. Ze probeert het, maar er gaat geen piepje. “Doet u nog eens mevrouw. Goed stil houden.” De rest van de bus kijkt gespannen toe. Een zucht van verlichting gaat langs de banken, wanneer een geruststellende piep te horen is. Het groene lichtje brandt. “Perfect mevrouw. U kunt gaan zitten.”

“Tjongejonge. Een mens moet toch zoveel leren. Denk je dat het ophoudt wanneer je oud bent, maar nee hoor. Het blijft maar doorgaan,” zegt de vrouw tegen me. Ze knoopt de shawl los.  Haar voorhoofd glimt van het zweet. “Ja, dat zal niet meevallen,” beaam ik. “Maar het is gelukkig goed gekomen.”

Ze knikt. “Maar het ergste komt natuurlijk zo nog.” Ik snap niet wat ze bedoelt. “Hoezo dan?” vraag ik haar. “Nou straks hè, dan moet ik natuurlijk ook weer uitsjekken. Ik word er gewoon nerveus van. Waarom kan dat niet gewoon ouderwets met de strippenkaart? Ik vind dit helemaal niet logisch. Het is zo onnodig ingewikkeld.”

Terwijl we verder rijden passeert buslijn 9 ons. De chauffeur steekt zijn hand op. En ik bedenk me hoe jammer het is dat Nijmegen niet in alles de uitzondering op de regel kan zijn.

Advertenties

  1. jonn

    weer wat geleerd,je kan sjekken door het plastic hoesje heen.

  2. Ik heb in Nieuwegein 15 jaar lang met dezelfde bus (zelfde perron, zelfde route) gereisd en hij is in die tijd 2 keer van nummer veranderd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: