“Zo’n tent vertrouw ik voor geen cent”

 

Maandag 17 januari
Traject: Breda – Den Bosch
Tijd: 13.30 uur
Vertraging: 6 minuten

Op station Breda was ik samen met ze ingestapt. Een jaar of twintig gaf ik ze. Het stelletje had tien minuten geleden nog bij de rookpaal staan zoenen. Maar nu was het mis. Dat was zijn schuld. Zo begreep ik van haar.

“Bel die man nou gewoon eens. Het is toch idioot dat je dat na drie maanden nog niet gedaan hebt?” had ik haar boos horen roepen, terwijl ze woest met haar hak een sigaret uitdrukte. Hij had net een hijs genomen, en blies bedachtzaam de rook naar buiten. De plotselinge stemverheffing van zijn vriendin leek hem niet te deren. Misschien deed ze dat vaker en wachtte hij af tot de bui was weggetrokken

“Daar is onze trein,” antwoordde hij en zorgvuldig werd de peuk in de asbak gedeponeerd. “Kom.” En hij probeerde zijn arm over haar schouders te leggen. Maar zij duwde ‘m weg. “Ik kan zelf wel lopen. Bedankt,” beet ze hem toe.

En nu zaten ze samen in mijn coupé.  Zij wipte ongeduldig met haar voet heen en weer. Hij keek er kalm naar. “Moet je plassen?” Zijn vraag was uitermate luchtig van toon. Alsof er zojuist niet geschreeuwd was.

“Vind jij jezelf grappig of zo?” vroeg ze kwaad. Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Nou, zo was het niet bedoeld. Ik dacht echt dat je misschien naar de wc moest. Vanwege die voet. Die wiebelt altijd als je moet.”

Het meisje keek naar haar eigen tenen. Maar die rustten nu bewegingloos op de grond.

“Die wiebelen, omdat ik ongeduldig ben. En kwaad. Want hoezo heb je nou nog steeds niet gebeld?”

De jongen keek haar aan. “Dat heb ik wel gedaan.”

Nu was het meisje even stil. “Hè? Maar dan heb je dus toch een afspraak gemaakt?”

“Nou,” de jongen schraapte vlug zijn keel, “niet precies nee. Ik heb wel gebeld, maar kreeg het antwoordapparaat. En dat klonk zó ontzettend stom, dat ik de boel niet vertrouwde. Dus heb ik weer opgehangen.”

Ze lachte minzaam. “Dat is echt idioot. Antwoordapparaten klinken toch altijd stom? Dat is inherent aan zo’n ding.”

“Ja, nee, dat weet ik ook wel. Maar deze klonk echt super amateuristisch. Die man maakte in vier zinnen al twee grammaticale fouten. Nou, dan vertrouw ik zo’n tent voor geen cent. Dus ik heb snel opgehangen.”

Ze zuchtte. “Die man is toch ook geen neerlandicus? Die hoeft niet mee te doen aan het nationaal dictee. Als ie zijn werk maar goed doet. Daar kom je toch voor? Jij bent ook zo’n schijterd. Alles wat ook maar riekt naar een arts durf jij niet op te zoeken.”

“Nou, ik vind het niks. Ik wil ergens naartoe waar alles in orde is. Waar ze ook alles goed kunnen lezen en zo. Want dat weet je maar nooit. Is iemand slecht in Nederlands, zul je net zien dat hij gebruiksaanwijzingen en recepten ook slecht leest. Nee, daar begin ik niet aan. Het zijn wel mijn voeten waar we het hier over hebben. “

Ze keek naar buiten. “Ik snap jou echt niet. Het gaat maar om steunzolen hoor. Het is niet alsof ze iets gaan amputeren.”

De jongen zweeg en keek naar zijn schoenen. “Weet jij trouwens of zo’n podotherapeut ook met naalden werkt?” klonk het plots zachtjes. Zijn gezicht werd rood. De tenen van zijn vriendin wiebelden alweer.

Advertenties

Eén reactie

  1. Rob

    Goede dienstverlening is gebouwd op een receptie met grammaticale kennis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: