“Marokkanen zijn altijd geil”

Dinsdag 11 januari
Locatie: AH to go – Utrecht Centraal
Tijd: 17.45 uur

Veelal is de AH to go een tafereel van haastige reizigers die in hun twee minuten overstaptijd nog snel even een maaltijdsalade, voorgesneden appeltjes, graanreep, Liga Continue, banaan, wortelvariatie of een onduidelijk bladerdeegbroodje willen kopen. Ongeacht de locatie is de rij altijd lang en zorgt dat voor nogal wat ongeduldige blikken op de klok en wiebelende kopers die het geld stortklaar in hun hand houden.

Hoe anders was dat vandaag. In de Utrechtse vestiging middenin de grote stationshal liep ik al zo’n half uur rond. Ik hoefde daar overigens niet te zijn, maar geniet altijd zo van de samengebrachte stress dat ik minstens een keer  per week even rustig de tijd neem om de vleesgeworden wanorde te bestuderen.

En dus drentelde ik langs de versgeperste fruitsapjes, eierkoeken en yoghurt (met plastic lepeltje en apart mueslireservoir) terwijl ik graaiende handen en zwaaiende sporttassen behendig ontweek. In de hoek waar componenten voor een echte maaltijd (zo een die je thuis nog moet bereiden) liggen, stonden drie meisjes. Opmerkelijk, want iets dat nog gekookt moet worden, is volkomen nutteloos voor de gemiddelde to go-er.

Ik ging achter ze staan. De voorgekauwde augurkjes bestuderend.

“Ja, die Marokkanen zijn echt vies, jongûh! Daar moet je voor opletten hoor,” klonk het poëtisch uit de mond van een meisje met blonde haren, spijkerlegging en bruine Uggs. Ze was een jaar of zestien gokte ik. Haar bodywarmer met luchtkussentjes had een bontkraag.

“Ik bedoel laatst nog. Keken ze echt zo vies, weet je. Echt waar. Dan zie je gewoon dat hun je helemaal uitkleden met die vieze ogen. Ja toch?” ze keek naar haar vriendin. De kleinste van het stel. Met zwarte krullen, glimmend van de gel. Die knikte heftig. “Ja, da was echt keiranzig. Stond ik gewoon met Jamella een biertje te drinken, ging er zo’n gast heel dicht op ons staan. Zei die dat ik er zo lekker uitzag.”

Het derde meisje had tot dat moment uitvoerig de collectie slavinken en hamburgers geïnspecteerd, maar keek nu op. Ze droeg een beugel met roze elastiekjes. Haar BH kwam à la Marlies Dekkers boven haar strakke t-shirt uit. Het spijkerrokje bedekte met moeite haar vlezige billen.

“Dat is echt altijd met Marokkanen hoor,” mengde ze zich in het gesprek. “Die zijn altijd geil.”

Ik probeerde niet al te zeer op te vallen en ging bij de alvast verteerde aardappeltjes staan.

 De beugel vervolgde. “Ik zweer het je. Die willen altijd. En ze doen dat niet bij meisjes van hun eigen soort. Nee ze denken dat Nederlanders echt van die sletjes zijn, waar ze ‘m even in kunnen hangen.”

Voordat ik de rest van haar dissertatie kon horen, werd ik opgeschrikt door de tune van Oh Oh Cherso. Die kwam uit de achterzak van de kleinste.

“Tering, dat is Michael alwéér. Nou, die ga ik echt niet opnemen hoor.” En ze propte het ding terug.

“Wil je niks met ‘m?” vroeg de beugel, terwijl ze een doosje hamburgers uitkoos.

“Nee écht niet. Ik bedoel, één nachtje was leuk, maar hij moet niet denken dat we nu een relatie hebben of zo. Zo goed was ie nou ook weer niet. Jongens snappen er gewoon helemaal niks van.”

 

 


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: