“Ik moet er allejezus veel van poepen”

Maandag 10 januari
Traject: Utrecht Centraal – Maastricht Centraal
Tijd: 17.23 uur
Vertraging: 0 minuten

Half zes. Spitsuur op station Utrecht Centraal. In de trein richting Maastricht is het dringen geblazen. We zitten in een korter exemplaar vandaag en het winkelend publiek uit Limburg is naast het werkende volk uit Brabant gepropt.

Ik beland tegenover twee dames die gezien de vele tasjes pas over een uur of twee hun bestemming bereikt hebben.

De rechter vrouw heeft een plastic doos op haar schoot. Voorzichtig opent ze ‘m . Reepjes kool, wortel en gesneden tomaat versieren de donkergroene bladsla. Uit een los zakje komt de dressing die ze er zorgvuldig overheen giet.

Haar buurvrouw haalt een aluminium pakje uit haar tas. “Hoe lang doe je dat nu zo met die salades?” vraagt ze terwijl twee volkoren boterhammen verschijnen.

“Sinds 1 januari pas,” zegt de saladevrouw die uit haar binnenzak een vork haalt. Gewikkeld in een servetje. “Ik heb van dokter Frank een uitgeschreven menu gekregen waar ik me aan moet houden. En vanavond is het sla met een groentefeestje. Slingers kool en kappertjesconfetti. Klinkt misschien een beetje gek, maar tot nu toe is alles echt lekker.”

De vrouw hapt in haar boterhammen. “Ik zou dat toch een beetje weinig vinden. Heb je niet zoiets van: ik eet wel wat, maar eigenlijk vult het niet?”

– “Oh nee, absoluut niet. En anders mag ik vanavond nog twee rijstwafels en een glas magere melk. Nou, daar kun je de nacht wel op door hoor. Dit is allemaal best heel voedzaam.”

De twee zwijgen. En het gekauw op het groentefestijn vult de coupé.

“Ja, ik mag dus van Montignac wel brood, maar niet alles erop,” wijst mevrouw Volkoren op haar sneetjes. “Geen vetten bij koolhydraten, dat is ongeveer de basis. En daar mag je eigenlijk eindeloos op variëren. Vandaag zit er kwark op. Maar gisteren had ik mosterd. Was ook heel goed te doen.”

Naast haar wordt ongegeneerd gepeuterd. Een stukje kool zit klem tussen twee achterste kiezen. “Hè. Ja, ik heb het. Het is toch wel hard hoor dat spul. Maar dat is goed voor je darmen. Gaan ze extra hard van werken. En daar gaat je stofwisseling dan weer sneller van. Maar tussen jou en mij gezwegen: ik moet er ook allejezus veel van poepen. Dat wil je niet weten joh. Mensen, ik dacht gisteravond dat ik m’n hele binnenste in de pot perste.”

“Oh, maar dat heb ik ook gehad in het begin hoor. Volledig aan de dunne was ik. En echt van dat gespuit. Tjongejonge, en krampen dat ik had. Maar daar moet je lichaam gewoon aan wennen, meid. En ik viel wel kilo’s af in die eerste weken. Daar doe je het toch voor.”

“Ja, dat zegt Dr. Frank ook. Het is eerst even moeilijk, maar daarna merk je er niks meer van. Behalve dan de enorme hoeveelheid lucht die je in je buik blijft verzamelen. Dat schijnt erbij te horen. En ik laat het nu gewoon maar lopen hoor. Anders blaas ik helemaal op. Ach, op zo’n lawaaierig station hoort toch niemand het. En soms met zo’n wissel, kan het ook best even. Dat merkt echt niemand. Nee, dan heb ik toch zoiets van: daar heb ik schijt aan.”

Advertenties

Eén reactie

  1. marijke van der eerden

    Ik lach me rot met deze leuke verhalen, prachtig mijke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: