“4FDaTJeE4”

Vrijdag 7 januari
Traject: Amsterdam Centraal – Utrecht Centraal
Tijd: 17.53 uur
Vertraging: 0 minuten

“Hé, Johan met mij. Zeg jongen, ik zit nu in de trein, maar ik had eigenlijk nog een e-mailtje moeten sturen naar iemand. Ben jij toevallig nog op kantoor?”

In de trein naar Utrecht zit een man van een jaar of 25. Zijn smartphone was de afgelopen vijftien minuten het onderwerp van zijn concentratie. Totdat hij plots vloekte. “Shit.” Zo klonk het luid. Zijn oudere buurvrouw had verstoord van haar sudoku opgekeken. De man merkte het niet.

“Shit, shit,” had hij nogmaals gezegd en snel tikte hij een telefoonnummer in.

“Ja, ik las dus net een artikel waarin de naam Frits voorkwam en opeens herinnerde ik me dat ik die nog moest mailen. Ja precies. Die. En ik moet wel een bevestiging van hem hebben vóór maandag. Anders gaat de hele deal niet door.”

De buurvrouw kraste met kracht op het papier en sloeg een pagina om.

“Zou jij heel misschien? Oh, dat is helemaal super. Want ik kan hier niet op het netwerk. En jij kunt gewoon inloggen op mijn naam. Oh, heb je dat niet meer? Nee, ik kan mijn wachtwoord wel even doorgeven. Maar zal ik dat anders even sms’en? Anders hoort iedereen het.”

De nieuwe sudoku werd grondig bestudeerd. Geen nummer ingevuld

“Oké, wat de hek. Doen we het gewoon meteen even. Heb je pen en papier? Ja, ik wacht even. Geen punt. Ja, doet die het wel? Prima. Eerst een 4, dan een grote F, grote D… Wat zeg je?”

De vrouw probeerde onopvallend te luisteren. Haar blik ging van de buurman naar het voorbij razende weiland. De puzzel hoefde niet meer op haar aandacht te rekenen.

“Nee, dat moet je wel even doen. Want er is een verschil tussen grote en kleine letters. Anders pakt ie het niet. Even opnieuw. Een 4 dus. Dan een grote F, grote D, kleine a, grote T, grote J, kleine e, grote E en weer een 4. Heb je ‘m?”

“Uhu, ja, klopt, mmm, ja, huhuh, ja. Oh, die laatste e is groot. Oh, dan heb ik dat verkeerd verstaan. Nee, dan klopt ‘t helemaal zo.”

De vrouw krabbelde wat in haar boekje. De man had het niet door.

“Oh, shit. Dat is ook dom zeg. Ik bedenk me opeens dat ik zijn e-mailadres niet weet. Nee, dat kan niet, hij heeft mij nog nooit gemaild. Jij weet het zeker ook niet heel toevallig? Weet je wat, ik bel Henk even. Die kent Frits goed. Bel ik je zo even terug. Oké. Relaxt. Spreek ik je zo!”

En terwijl hij een nieuw nummer intikte, onderstreepte de vrouw iets in de rechterbovenhoek.

“Henk..! Met mij. Hoe is ’t met… Wat? Oh, je bent net in gesprek. Geeft niet jongen. Met wie? Frits…?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: