“Die lucht is echt om van te kotsen”

Maandag 18 oktober
Locatie: Utrecht Centraal
Traject: Hilversum Noord – Den Bosch
Tijd: 18.02 uur

Het was ouderwets gezellig op perron vijftien van station Utrecht Centraal. Ik bevond me midden in een krijtstreepgroepje met in de handen de betere collectie lederwaren. Uit hun zak verschenen Blackberry’s. Een man met kek brilmontuur schraapte zijn keel. “Ja, schat, sorry. Ik kan er dit keer ook niets aan doen. De trein rijdt niet naar Nijmegen. Wat zeg je? Wacht even liefje, de mevrouw van de NS roept wat om. Oh. Nee, het is niet opgelost. Ik moet via Den Bosch. Geen idee hoe laat. Gaan jullie alvast maar eten. Ik warm het wel op.”

Hij zuchtte en nam de roltrap naar boven. De massa die ook naar Nijmegen wilde achter zich latend. Naast mij stond een vrouw in driekwart spijkerbroek, hoge laarzen en een leren jasje. Een imposante rode kuif trok de aandacht van de kantoorgangers die in hun lot berustten.

Nijmegen moest wachten.

Ik had zelden iemand zo driftig een telefoonnummer in zien toetsen. Ze leek er dwars doorheen te willen gaan. Haar voet wipte intussen snel heen en weer. De kuif deed niet mee. Die stond stijf overeind. Met flink wat kracht gooide ze haar schoudertas op de grond. Een doffe plof. Ze drukte het mobieltje zo hard tegen haar oor, dat alle kleur verdwenen was. Een akelig witte schelp moest het geluid opvangen.

“Ja. Eindelijk! Met mij hier.” Ze overschreeuwde een voorbij denderende goederentrein. “Ik wil dit dus niet meer hè. Dat eeuwige gezeik van jou. Klagen, klagen, klagen, maar iets doen? Ho maar. Ik heb je gisteren toch al gezegd dat je even moest bellen met De Wit?”

Ik zag dat achter haar de kantoormeneer alweer naar beneden kwam. De roltrap rolde tergend langzaam.

“Dat bedoel ik hélémaal niet! Ik noem je moeder niet eens. Dat maak jij er weer van. Ik heb het nu even over jou. Niet over moeder Zijlstra. Die kan ik er nu niet ook nog bij hebben.”

Met haar laars schopte ze tegen haar tas. Die bleef staan. Zwaar beladen.

“Ik heb vannacht gewoon geen oog dicht gedaan van jou. Ik meen het. Anders ga je vanavond maar op de bank liggen hoor. Ik ben je moeder niet, die jou om het uur een beetje gaat liggen vertroetelen.”

De man was inmiddels weer beneden. Hij hapte in een kroketje uit de muur.

“Wat? Ja, hallo! Jij begint over je moeder. Nou heb ik het weer gedaan. Ik zeg alleen dat ik haar niet ben. En dat je het maar uitzoekt vanavond. Ik ben bekaf. Straks wil ik gewoon kunnen slapen.”

Het werd steeds drukker om ons heen. Het gehele station leek naar Nijmegen te willen en moest zich straks in de intercity naar Den Bosch proppen.

Ook de rode kuif.

“Ja, ik ben later ja!” zei ze verongelijkt. “Dat ook nog eens. Sta ik hier al doodmoe te wezen, moet ik via Moskou omreizen. Hè? Inderdaad, bij wijze van spreken, ja. Wat ben jij toch slim.”

De trein rolde het station binnen. Reizigers werden onrustig. Het papiertje van de kroket belandde in de vuilnisbak. De man zocht de eerste klas op.

“Ik ga nu hangen. Ik heb die achterlijke laptop van jou mee. Die moet ik nu eerst de coupé binnensjouwen. Als jij nou eerst nog een keer stoomt en even spoelt met zout water, dan valt het snurken straks misschien mee. En morgen eerst de huisarts bellen. Oh, en gooi die halve ui van je moeder weg. Die lucht is echt om van te kotsen.”

 

 

Advertenties

  1. WillemRB

    Ik had die mevrouw halverwege het zwijgen opgelegd, daarom ben ik geen treinblogger waarschijnlijk… 😉 #dilemma

  2. Nick P.

    Moskou… wat brengt dat weer enig #songfestivalpessimisme met zich mee 😦

    Nice dat je terug bent darling!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: