Terrasverhaal 8: Spuugbelletjes

Vrijdagmiddag, In de kleine Werelt – Markt

Het terras van In de Kleine Werelt zit vol. Vijf uur. Veel gasten hebben hun kantoorpak nog aan. Net nadat ik ben gaan zitten, word ik opgeschrikt door een harde stem die van rechts komt. “Ha! Ik heet Paul en ik wil graag jouw naam weten.” Zo. Dat is er uit. Paul kijkt mij belangstellend aan. Hij loenst. Het fluorescerend oranje van zijn jas doet pijn aan mijn ogen. Voor zijn neus staat een flesje Fristi. Met rietje. Op zijn hoofd rust een zonnebril.

Ik vertel hoe ik heet en hij klapt enthousiast in zijn handen. “Mooie naam hoor. Vind jij dat ook? Waar werk je? Vind je dat leuk?” Paul houdt duidelijk van vragen stellen. Nu mag ik dat ook graag doen, dus echt vreemd vind ik het niet. De man aan een tafeltje links van ons duidelijk wel. Hij kijkt verbaasd naar ons en duikt dan vlug zijn krantje in. 

Ik kijk in Pauls vrolijke ogen en besluit te antwoorden. “Ik ben journalist en heb heel leuk werk. En jij?” Pauls ogen lichten op. Wanneer hij over zijn werk vertelt, blaast hij tegelijkertijd spuugbelletjes in zijn mondhoek. Ik kijk er gefascineerd naar. Bij mij gebeurt dat namelijk nooit.   

Paul brengt zijn dagen door op een sociale werkplaats, zo wordt duidelijk uit zijn verhaal. Zelf verwoordt hij het anders. 

“Ik heb een eigen bedrijf. Ik seal allerlei producten en dan plak ik er een sticker op. Altijd met ‘3 halen 2 betalen’. Ik ben de enige die alleen aan de machine mag staan. Doe het nu al vijf jaar en mijn begeleider hoeft bijna nooit in te grijpen.” Paul kijkt trots. 

Ik vind het ook een hele prestatie. Hoewel ik niet helemaal begrepen heb wat hij nu precies verpakt, vertel ik hem dat ik het niet zou kunnen. Vijf jaar sealen. Wanneer ik door wil vragen, onderbreekt hij me. 

“En ik woon in Utrecht. Maar dat is helemaal niet leuk. Dus nu ga ik verhuizen. Zondag al. Naar Rosmalen. In een villa met wel dertig kamers. En ze zijn allemaal van mij, maar in eentje ga ik ook echt wonen. In de rest komen andere mensen. Ken je Piet? Dat is iemand van de leiding. Die is er dan ook af en toe. Maar niet altijd. Dat weet ik zeker, want ik heb het aan Piet gevraagd. En die zei dat hij ook wel eens naar zijn eigen huis moest.” 

Paul valt stil. Er knapt een belletje. Gulzig drinkt hij in een paar grote zuigbewegingen zijn flesje leeg. 

“Vind je het spannend? Dat verhuizen?” vraag ik hem terwijl mijn koffie wordt neergezet. Hij knikt. “Ja dat wel. Maar het is fijn dat ik straks met de bus naar het werk kan. Dan moet ik ’s ochtends de 63 nemen en dan bij het station uitstappen. En dan is het maar vijf minuten lopen. Ken je het hier een beetje?” 

Ik knik. 

“Trouwens, écht leuk is dat we dan deze zomer ook op vakantie gaan met het huis. Twee weken lang. Naar de Achterhoek. Weet je waar dat ligt? Overigens, ik bedenk nu, jij zou ook best mee kunnen hoor. Vindt Piet denk ik niet erg. Zal ik het aan hem vragen?” 

Ik moet lachen en vertel hem dat ik het heel aardig vind, maar dat ik al op vakantie ga met andere mensen. Paul kijkt duidelijk teleurgesteld. Snel voeg ik toe dat ik natuurlijk wel eens langs zou kunnen komen in zijn nieuwe huis. 

Hij twijfelt. “Vind je het goed als ik eerst zelf even ga wennen? Kom ik er later op terug.”We spreken het af. Zonder uitwisseling van telefoonnummers of adressen. Dat vindt Paul niet nodig. Wanneer hij weg loopt, zwaait hij nog even. Zijn hesje geeft oogverblindend licht.

Terrasverhalen zijn onderdeel van de SOLOS Streetedition 2010. Ze zijn behalve op deze site, ook te lezen op 5000 bierviltjes die verspreid zijn door de binnenstad van Den Bosch. Meer info op www.solos.nu Bijdrage leveren aan het Terrasverhalen boek? Mail dan voor meer informatie naar info@mijkepol.nl

Advertenties

  1. marijke van der eerden

    wat moet ik toch lachen met al je mooie verhalen, wat doe je dat leuk, vooral deze laatsteover Paul, grappig
    Groet van Marijke en ga zo door, ik geniet ervan

  2. Manon

    Punten voor Paul:)

  3. Fem

    geweldig stukje!!!

  4. Hans

    Waarom komen er geen nieuwe verhalen meer bij? Jammer dat de terrasverhaal 9 al de laatste is

  5. `jonn

    Geweldig die paul,ik ken hem,echt waar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: