Terrasverhaal 7: “Ze zijn veel groter als anders!”

Woensdag, terras Eetbar DIT – Snellestraat (Den Bosch)

 “Ik weet dus niet zeker van wie het is. En dan kan ik het natuurlijk nog weg laten halen, maar dat vind ik toch een soort van best wel drastisch.”

Het was nog vroeg in de middag. En het terras zat vol met mensen die na de lunch genoten van de laatste zonnestralen. Ik zat naast twee vrouwen. Begin dertig, in hippe bloemetjesjurkjes en korte leren jasjes. Outfits waarmee ze niet opvielen. Bijna alle dames liepen in dit deel van de stad in vergelijkbare kleedjes rond.

De twee jurkjes zaten er al toen ik arriveerde. Diep in een gesprek verwikkeld. Beide namen zo nu en dan een slok van de nog dampende muntthee. 

“Hoe lang weet je het al?” vroeg de meest rechter. Ze had een grote kunstroos in haar blonde haren. De buurvrouw dacht na. “Nou, ik ontdekte het zaterdag. Want ik moest dus eigenlijk de week ervoor al ongesteld worden. Maar ik denk nog, het zal ‘t warme weer wel zijn. Dan is het misschien een beetje in de war. Maar opeens deden m’n borsten ook pijn. En, nou ja, toen heb ik dus bij de Etos maar een test gekocht.” 

Aan mijn andere zijde zat een man in spijkerbroek en sportschoenen. Hij sloeg regelmatig geërgerd op zijn telefoon. “Kutding,” mompelde hij. 

De vrouw met de haarbloem bekeek zichzelf in een klein zakspiegeltje terwijl ze nonchalant vroeg: “Peter weet er zeker niets van?” 

  – “Nee, zeg, dat kan ook helemaal niet. Want het zou dus ook van die ene keer kunnen komen. Met Maikel.”  Ze deed haar blauwe jasje uit. Er verscheen een indrukwekkend decolleté.Dat viel de buurvrouw ook op. “Sjesus, je ziet het ook! Ze zijn veel groter als anders!”

Nu keek de man naast mij ook.

“Echt waar?” En verschrikt voelde ze even. “Ja, nu je het zegt! Zul je zien dat Peter het straks merkt. Oh, dit is echt heel ellendig. En het ging zo goed tussen ons. Ik heb gewoon één stomme fout gemaakt.”

 De bloem stifte haar lippen. “Ik wist ook helemaal niet dat je het met Maikel gedaan had. Waarom eigenlijk?  Je woont nu al vijf jaar samen.”

 Er verschenen tranen boven de grote borsten. “Dat was ook geen opzet! Maar ik had gewoon veel te veel gedronken. En toen gebeurde het opeens.”

 De twee zwegen even. Mijn buurman probeerde een internetsignaal op te vangen. Hij hield zijn telefoon boven zijn hoofd en schudde er woest mee.

 “Ik zou het weg laten halen,” zei de kunstroos plots. “Je kunt nu nooit weten van wie het is. Dat is oneerlijk voor Peter.”

 Ze dronken zwijgend hun thee op. “Zullen we gaan? Kan ik nog even een extra test kopen,” negeerde de zwangere vrouw de opmerking van haar vriendin.

De twee liepen gearmd weg, terwijl naast mij de buurman juichte. Hij had eindelijk verbinding.

Terrasverhalen zijn onderdeel van de SOLOS Streetedition 2010. Ze zijn behalve op deze site, ook te lezen op 5000 bierviltjes die verspreid zijn door de binnenstad van Den Bosch. Meer info op www.solos.nu Bijdrage leveren aan het Terrasverhalen boek? Mail dan voor meer informatie naar info@mijkepol.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: