Terrasverhaal 6: Bossche Bollen

Vrijdagochtend, Hart van Brabant – Parade (Den Bosch)

“Ik vind het hier mooi hoor. De sfeer, de gebouwen en dan nu ook nog zo’n kerk. Ja, echt mooi.” De man keek met ontzag naar de Sint Jan die hij vanaf het terras goed kon zien. Hij droeg een gestreepte polo, die overwegend beige van kleur was. Zijn zandkleurig broek had een scherpe vouw in het midden en zat eigenlijk net te ruim om zijn dunne benen. Ik schatte hem een jaar of 70.

“Gelijk heb je. Prachtig hier,” verzuchtte de vrouw naast hem. Haar bodywarmer en driekwart broek hadden een eigenaardige, bruingroene kleur. Ze zaten iets te strak. Maat 42 had ze echt niet gewild, zo leek het. Op haar schoot rustte een heuptasje dat even daarvoor nog zwaar aan de plastic sluiting had gehangen. Met een plof was ze zojuist gaan zitten.

“Hè hè, ik zit,” had ze vermoeid gezegd.

Een leesbril verscheen. De menukaart werd bestudeerd, terwijl bus 61 met veel kabaal langs reed. In de verte huilde een kind en viel een glas op de grond. Het waaide een beetje en de zon verdween regelmatig achter de wolken. Hier en daar werd een jas dicht geritst. De grote bomen die aan de rand van het terras stonden, zorgden voor nog wat extra schaduw.

“We zouden natuurlijk…” mompelde de vrouw wat in zichzelf. “Of nee. Eigenlijk moeten we dat niet doen. Vanavond eten we vast ook al niet zo gezond. Frietjes of zo. Lekker makkelijk. En feestelijk na zo’n dagje uit.”

Haar man luisterde niet. Geconcentreerd draaide hij een shaggie. Drum. Uit zijn zak kwam een aansteker. Drie keer gleed zijn duim over het wieltje, maar er verscheen geen vuurtje. Hij schudde een paar keer hard. Resultaat bleef uit. “Shit. Hij doet het niet. Trudy, heb jij toevallig nog lucifers bij je?”

De vrouw keek op. “Nee die heb ik gisteren net aan Tanja gegeven toen ze de kaarsen aan wilde steken.”

De man keek om zich heen. Hopend een sigarenboer te zien. Die was hier niet. De vaste klanten op het terras wisten dat. Maar een bezoeker in een vreemde stad moet alles op de tast vinden en wordt vervolgens regelmatig teleurgesteld. Zo ook deze man.

“Bah, had ik net zo’n zin in een rokertje,” mopperde hij. Om hem heen genoot niemand van een sigaret. Dat zag meneer ook. “Hoe kan dat nou? Er is toch wel zeker iemand die ook rookt?” Hij stond op om de boel eens beter te bekijken. Op zoek naar iemand met een werkende aansteker.

Trudy bemoeide zich er niet mee. De menukaart werd nog steeds aan een grondige inspectie onderworpen. “Gek hè Jan, hier noemen ze het een Bossche Bol. Maar die vrouw in de winkel van zonet had het telkens over chocoladebollen. Wat zou de goede naam zijn?”

Jan hoorde haar niet. Hij wurmde zich langs rieten stoelen en volle tafeltjes. Tussen zijn lippen de versgedraaide peuk. De vloei smeekte om in brand gestoken te worden.

“Misschien doen ze dat wel voor de toeristen. Noemen ze het voor ons Bossche Bollen.” De vrouw had nog niet gezien dat ze alleen gelaten was.

Terwijl ze nadacht, krabde ze gedachteloos aan haar hoofd. Roos dwarrelde neer op de bodywarmer.

“Zegt u het maar mevrouw,” zei een plots verschenen serveerster vriendelijk. Trudy schrok op uit haar overpeinzingen.

“Oh, hallo,” en ze deed haar leesbril af. “Wij willen graag, een… Krijg nou wat. Waar is die nou weer heen?”  Trudy stond op in de hoop haar man te zien.

Het meisje zweeg.

“Jan? JA-HAN! Kom nou, we moeten bestellen!” Jan stond verderop en wuifde afwerend. Trudy zuchtte luid. “Dat doet hij nou altijd. Ik moet het allemaal weer regelen en meneer gaat zijn eigen gang. Neem van mij aan, ga nooit trouwen. Daar komt alleen maar ellende van.”

Het Hart van Brabant-meisje wist niet goed hoe te reageren en besloot het bij een glimlach te houden. “Ik wil anders zo wel even terug komen? Dan kan uw man ook beslissen,” bood ze welwillend aan.

“Nee nee,” zei Trudy haastig. Hij heeft tijd genoeg gehad. Doet u voor mij maar een kopje koffie met zo’n heerlijke Bossche Bol. En mijn man is al wat te dik, dus alleen een kopje thee voor hem alstublieft. En laat het koekje maar achterwege.”

De bestelling werd genoteerd.

Twee minuten later keerde Jan terug. Opgetogen toonde hij zijn brandende sigaret. “Heb je wat lekkers besteld?” vroeg hij vriendelijk. “Ja hoor. Iets heel lekkers,” antwoordde Trudy  bits.

Tevreden blies Jan de rook in mooie kringetjes omhoog.  “Fijn zo. Wat zou ik toch zonder jou moeten.”

Terrasverhalen zijn onderdeel van de SOLOS Streetedition 2010. Ze zijn behalve op deze site, ook te lezen op 5000 bierviltjes die verspreid zijn door de binnenstad van Den Bosch. Meer info op www.solos.nu Bijdrage leveren aan het Terrasverhalen boek? Mail dan voor meer informatie naar info@mijkepol.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: