Terrasverhaal 3: Prachtige slidings op de veldjes van zijn jeugd

Zaterdagochtend 11.00 uur, terras Mell’s Place – Stationsplein (Den Bosch)

Op het terras vlakbij het Centraal Station was het druk. De stoelen waren gevuld met mensen die op reis gingen of net een lange treinrit achter de rug hadden. Smachtend naar een kop dampende koffie en een schone wc. Rolkoffertjes en weekendtassen bezetten de nauwe ruimtes tussen de tafeltjes. Een serveerster wrong zich er met een elegante souplesse tussendoor. Op haar hand balanceerden verse cappuccino’s en glaasjes jus d’orange.

 Tussen de reizigers zaten een man en vrouw op leeftijd. Beiden mooi wit haar en voorzien van degelijk schoeisel waar fijn op gelopen kan worden. De vrouw had een leesbril om haar nek hangen en een heuptasje zat half verscholen onder de rode bodywarmer. Op haar schoot een zak met krentenbollen, die ze zojuist nog even had nageteld. Zes stuks. Voor ieder drie. Dat moest genoeg zijn.

 “Moeten we nou overstappen in Utrecht?” vroeg de man gespannen aan zijn vrouw. In zijn polo zaten dunne oranje streepjes. Onder de korte broek behaarde benen. Ook wit.

 Uit haar binnenzak viste de vrouw een papier. Uitgeprint van 9292ov. “Ja, en dan naar spoor 9. Maar we hebben maar vijf minuten dus je moet wel een beetje doorlopen.”

 De man trok zijn wenkbrauwen op en wreef even over zijn knie. “Nou ja, ik hoop dat het lukt. Mijn blessure speelt wel weer een beetje op.”

 Er werd gezucht door de vrouw. “Schat, je hebt zestig jaar geleden een keer tegen een balletje getrapt. Op het laagste niveau en het heeft minder dan een jaar geduurd. Zo erg kan het dan toch niet zijn.”

 De man strekte zijn rechterbeen. Er knakte wat. “Au! Hoorde je dat?” klonk het verongelijkt.

 “Stel je niet aan. Dat heb ik ook. Dat is gewoon artrose. Krijg je als je over de zeventig bent. Dan gaat de boel slijten.”

 De man was er duidelijk niet van overtuigd. In zijn hoofd werd er waarschijnlijk weer gevoetbald op de veldjes van zijn jeugd. Prachtige slidings en passes naar de spits die vervolgens dankzij hem een wereldgoal maakte. Gedachteloos voelde hij nog eens aan zijn knieschijf, terwijl hij glazig naar een stelletje in de verte keek dat gepassioneerd afscheid nam.

 “Ik vond het wel schitterend gisteren hoor. Och, zoals die knaap van de C’tjes die bal erin kreeg. Buitenaards gewoon,” verzuchtte hij. “Wist je dat ik ooit ook zo gescoord heb?”

 De vrouw reageerde niet.

 “En het mooiste was dat er bij die wedstrijd eigenlijk een scout van Ajax zou zijn. Maar ja… De trein reed niet.”

 “Ja schat, dat weet ik. Heb je me al vaker verteld,” zei ze ongeïnteresseerd.

 De man merkte het niet. Terwijl zijn gewricht opnieuw knakte, keek hij opgetogen. “Ik ga vrijdag in het stadion kijken. Dan weet je dat alvast. Samen met mijn oude voetbalvrienden lekker hossen op de tribune!”

 “Nou, mooi is dat! Toos is jarig. Laat je me lekker alleen gaan!”

 “Liefje, je kunt toch niet verwachten dat ik een beetje cake ga eten bij Toos, als Den Bosch een wedstrijd kan winnen? Nee hoor, dan spring ik in ons vaste vak een gat in de lucht.”

 Het bleef even stil.

 “En dat springen en hossen kun je dán zeker opeens wel?” klonk het zuur.

 Maar de man staarde alweer in de verte en hoorde haar niet. Een gelukzalige glimlach was op zijn gezicht verschenen.

Terrasverhalen zijn onderdeel van de SOLOS Streetedition 2010. Ze zijn behalve op deze site, ook te lezen op 5000 bierviltjes die verspreid zijn door de binnenstad van Den Bosch. Meer info op www.solos.nu Bijdrage leveren aan het Terrasverhalen boek? Mail dan voor meer informatie naar info@mijkepol.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: