Terrasverhaal 2: “Binnen twee weken bikiniproof”

Vrijdag, lunchtijd, café Voltaire – Stoofstraat (Den Bosch)

In Voltaire is het rustig. Twee dames in chique mantelpakjes kijken wat verbaasd om zich heen. Oud servies, Verkadeblikken en posters van heel wat jaren geleden versieren het piepkleine café, waar een vrouw die luistert naar Tante Ria achter het aanrecht staat. Terwijl het buiten regent, is het hier aangenaam warm. De sfeer van koekjes en thee na een lange schooldag hangt rond de sfeerverlichting.

Ria legt haar theedoek te drogen en bekijkt haar nieuwe gasten met een glimlach. De dames zoeken al een tijdje naar een kaart. De gastvrouw zet twee glaasjes water voor ze neer. “Wilt u wat eten?” vraagt ze behulpzaam. Een man die aan een tafel verderop de Volkskrant aan het lezen is, kijkt naar zijn buurman. Ze knipogen naar elkaar.

“Ja graag,” neemt de oudste van de twee het woord. Haar grijze haren netjes in een knotje. “Heeft u iets van een tosti?” Haar buurvouw knikt. “Ja, lekker, een tosti.” Ze lijkt blij met de keuze die voor haar is gemaakt. Met een tosti kan weinig misgaan.

“Natuurlijk heb ik dat. Uitstekend. Daar gaan we wat lekkers van maken,” antwoordt Ria enthousiast. Ze duikt in het hoekje bij de koelkast. Fluitend gaan er zakjes open en rammelt er bestek. “Simon, geef jij Annet even een perensapje?” roept ze tussendoor naar de jongen die achter de koffieautomaat staat.

Hij steekt zijn duim op. De blender wordt gestart.

De vrouwen wiebelen wat onrustig op hun stoel. Het grijze knotje bestudeert de lezende man. Die doet net alsof hij niets merkt, likt aan zijn wijsvinger en slaat de bladzijde om. Het heerschap naast hem verschuift zijn tijdschrift. De Viva.

“Wist je,” begint hij op luide toon tegen de dagbladlezer, “dat er weer een nieuw dieet is? Je moet iedere dag drie verschillende kleuren groentes eten. Ben je binnen twee weken bikiniproof.” Het blijft even stil. “Mmm, interessant,” zegt zijn buurman op een toon die verraadt dat hij niets gehoord heeft.

De twee dames nippen aan hun glaasjes. Zij luisteren wel.

Na een korte stilte schudt de man met het tijdschrift zijn hoofd. “Tjongejongejonge. Zo hee. Nou, nou! Poehee. Dat zie je niet vaak.” Hij schuift zijn leesbril iets dichter bij zijn ogen. “Moet je kijken Anton. Die vrouw is helemaal naakt. Prachtig hoor. Niks mis mee,” en hij fluit goedkeurend. Anton legt de krant neer en pakt het blaadje. 

Zijn ogen schieten over de pagina. Even houdt hij het vrouwelijk naakt met gestrekte arm voor zich, waarna hij zich over zijn dagblad buigt. Zijn buurman wacht geduldig het oordeel af.

 “Ja. Erg mooi inderdaad. Fijne proporties. Kan ik zo op het doek zetten. Een paar penseelstreken en je hebt al een model,” besluit Anton.

Het grijze knotje schraapt haar keel. “Uhm, ik wil u niet storen meneer, maar bent u kunstenaar?”

Anton kijkt haar aan met een blik alsof hij gehoopt had dat ze het hem zou vragen. “Dat heeft u helemaal juist mevrouw. U heeft er oog voor.”

De vrouw bloost een beetje. Ria zet twee borden neer. “Kijk eens dames. Ik heb twee verschillende gemaakt. Alles van biologische ingrediënten. Maar zeg het gerust hoor als het niet smaakt. Je moet alleen betalen voor iets wat je lekker vindt.”

Maar het knotje lijkt niet meer geïnteresseerd in het eten. “En schildert u figuratief?”

“Ja, helemaal correct,” klinkt het stellig vanuit Antons mond. “Weet u, ik heb altijd behoefte aan een model. En u bent, werkelijk waar, een klassieke schoonheid. Zou u niet eens model willen staan? Nou ja, ik bedoel, ik wil niet opdringerig zijn, maar denk er eens over.”

De andere vrouw kijkt jaloers, wanneer haar buurvrouw enthousiast knikt. “Dat lijkt me enig! Moet ik dan iets speciaals doen?”

“Nee hoor, gewoon kleren uit en poseren maar. Ga ik u eens fijn tekenen.”

Het is even stil en dan bulderen de mannen van het lachen. Ria gooit een theedoek naar hun hoofd.

“Anton ga je schamen. Mevrouw, als u nou eens niet hapt in de gebakken lucht, maar gewoon even in uw tosti. Zitten nog drie soorten groentes in ook. Komt het allemaal vanzelf goed.”

Terrasverhalen zijn onderdeel van de SOLOS Streetedition 2010. Ze zijn behalve op deze site, ook te lezen op 5000 bierviltjes die verspreid zijn door de binnenstad van Den Bosch. Meer info op www.solos.nu Bijdrage leveren aan het Terrasverhalen boek? Mail dan voor meer informatie naar info@mijkepol.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: