Terrasverhaal 1: Gewonnen

Zaterdagavond, Carrousel – Karrenstraat (Den Bosch)

Met haar benen wijd in de lucht lag ze op de kasseien van de Karrenstraat. Kort daarvoor was het meisje gevallen, nadat ze met haar voet achter de aan haar fiets vastgeklemde hockeystick was blijven haken. Haar vriend was geschrokken afgestapt en keek nu naar het kleurrijke hoopje op de grond. Dat was aan het schateren. “Ha ha, zag je dat? Lag ik zo, hoepla, op de grond,” kirde ze.

De jongen wankelde toen hij een poging deed haar op te tillen. Een paar meter verderop stond een groepje jongens toe te kijken. In hun handen een pilsje. Eentje had een toeter. Zonder aanleiding blies hij er om de zoveel minuten even op. Het kabaal overstemde de gesprekken van de rokers die voor de kroeg stonden.

Ze keken af en toe geërgerd naar de toeteraar, maar waren toch vooral gefascineerd door het fietsduo.

“Oh oh oh, wat ben ik blij zeg. Zó ontzettend blij dat we de finale gewonnen hebben. En wat hebben we het goed gevierd! Zag je hoe ik ‘m er in één keer in schoot?” Het meisje was de vrolijkheid zelve. Haar benen staken nog steeds in de lucht. Haar rokje zakte wat af. Vriend probeerde het uitzicht wat decenter te maken, maar hij kreeg de luchtige stof niet omhoog gehouden.

“San, ga nou effe staan!” lalde hij een beetje boos. “Je ligt midden op straat. Kom nou even. We zijn allemaal blij, maar dat hoef je niet per se in het zicht van al die mensen te vieren.”

“Ach man, kom nou eens een beetje los. Niemand heeft hier toch last van. Neem eens een voorbeeld aan onze trainer. Dat is niet zo’n zeikerd als jij. Wedden dat ‘ie nu ook flink aan het feesten is?”

De jongen stond er wat onbeholpen naast. De rokers bestudeerden de benen van het meisje.

“Weet je, ik vind de trainer toch zo’n ontzettend lekker ding. Die benen, Pieter! Heb je die benen gezien? Man man, daar kun jij best jaloers op zijn hoor. Ik word er bloedjeheet van, wist je dat? Ja, bloedje, bloedjeheet!” Dat laatste gilde ze. De uitsmijter keek nu ook.

Pieter ging boos een eindje verderop staan. “San, je doet nu normaal of je zoekt het maar uit. Ik schaam me kapot hier. Ik ga water voor je halen. En dan kunnen we naar huis.”

San hoorde het niet. Die had indrukwekkend vals het Wilhelmus ingezet. De toeteraar deed mee, terwijl Pieter woest de Carrousel binnen liep. Nog steeds een beetje schommelend.

Vijf minuten later kwam hij naar buiten met een vol glas. “San, kom nou. Drink even wat. Dan kunnen we hier weg.”

“BEN IK VAN SPAHAANSE BLOED!” zong San vanaf de grond op een fijn geluidsniveau. “Hoor je dat Pieter?” riep ze, “ Van Spaanse bloed. Da’s eigenlijk ook gek!”

“Ja, San, ik hoor het. Zo gaat het volkslied niet. Hier, ik heb water. Drink nou even.” Hij hield het glas voor haar mond. Zij keek er niet naar. “Piet, kun jij niet even gaan trainen? Dan krijg jij ook zulke lekkere benen!”

Pieter zuchtte. Stond op en keerde het glas water boven het hoofd van San om. “Alsjeblieft. En nu ga ik. Oh, en het is uit trouwens. Dat je het weet. Ik ben jouw gedrag meer dan zat.”

Terwijl hij wegfietste, lachte San hard. “Zei je nou ZAT Pieter? Wie is hier nou zat? Nou, dag Piet. Dahaag! Fiets maar lekker hard. Krijg je dikke spieren van!” Haar rokje zakte naar beneden. Een oranje onderbroek werd zichtbaar. De rokers klapten. En San begon aan een nieuw liedje.

Terrasverhalen zijn onderdeel van de SOLOS Streetedition 2010. Ze zijn behalve op deze site, ook te lezen op 5000 bierviltjes die verspreid zijn door de binnenstad van Den Bosch. Meer info op http://www.solos.nu

Advertenties

Eén reactie

  1. Pingback: Tweets that mention Terrasverhaal 1: Gewonnen « Pol Blogt -- Topsy.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: