“De indiaan in mij juicht”

Zondag 6 september
Locatie: Den Bosch, kunstmanifestatie Artibosch

“Weet je, ik kan me hier dus helemaal mee identificeren.” De vrouw tegenover mij boog zich over haar fietsstuur en rieten mand richting mijn neus. Totdat we naar haar wens intiem genoeg stonden. Met een hand voor haar mond vervolgde ze op fluistertoon: “De indiaan in mij juicht mevrouw. Hij juícht!” Haar ogen straalden terwijl ze de rug weer strekte. Haar witte t-shirt en vale spijkerbroek vertoonden geen enkel teken van een innerlijke roodhuid.

“U denkt misschien dat ik gek ben, maar dat is niet zo hoor. Ieder mens heeft een indiaan in zich. Je moet gewoon goed kijken.”

Ik knikte en keek nog eens, maar zag alleen haar fietstassen van bloemenplastic. De vrouw bestudeerde intussen twee jonge meiden gehuld in jurkjes van verpakkingsmateriaal. Ze bewogen zich voort alsof ze in satijnen galakleden liepen, de sojamelkpakken en geplastificeerde theezakjes vergetend.

Ze wees naar het tweetal. “Dat bedoel ik dus. Vandaag is iedereen zichzelf, doet een beetje gek en denkt buiten de vaste hokjes. Zo zou de wereld altijd moeten zijn. Vol kunst en liefde.”

“Houdt u van de liefde?” vroeg ik haar, terwijl ik de zon pijnlijk voelde branden op mijn armen.

Verbaasd staarde ze me aan en dacht even na. “Ja. Ik geloof het wel ja. Maar in mijn leven heb ik vooral veel gegeven. Ontvangen mocht ik het niet.” Ze frummelde wat aan haar leren armbandje. ‘Nanaa’ stond erop. “Dat is mijn eigenlijk naam,” zei ze ongevraagd. “Mijn indianennaam.”

Aha.

“Indianen houden van elkaar. Ze doen af en toe gek en maken veel met hun handen. Precies zoals hier vandaag gebeurt. En deze jonge mensen beginnen er al vroeg mee. Dat is mooi. Ik kon dat niet als kind.”

Het was duidelijk dat de vrouw graag wilde dat ik doorvroeg. “Wat is er gebeurd dan?” beantwoordde ik haar wens.

Zichtbaar opgelucht haalde ze diep adem. “Fijn dat je dat vraagt. Ik praat daar niet graag over, maar ja, je legt precies de vinger op de gevoelige plek. Het is een jeugdtrauma en daardoor kon ik mijn studie kinderpsychologie niet afmaken. En tja, dan kom je in zo’n traject terecht hè. Van wat wil ik en zo. En tijdens die zoektocht vond ik mijn indiaan terug. Dat volgde elkaar allemaal heel logisch op.”

De logica zag ik nog niet, dus gaf ik haar maar een flyer. “Daar staat het project met de jurken ook op. Kijkt u gerust eens op de site. Er is van alles te doen eind deze maand. En voor elk wat wils. Ook voor, uh, innerlijke mensen.”

Opgetogen gaf ze me een hand. “Dank je! Ik kom zeker kijken. Doe jij ook wat?”

“Jazeker. Ik ben er dan ook.”

“Heel goed!” En terwijl ze wegfietste vatte de dromenvanger die aan haar fietstas was geknoopt de wind. Vlak voordat ze de hoek om ging, keek ze over haar schouder en riep ze: “Jij hebt er ook een in je hoor! Dat heb ik al lang gezien!”

Ook zo benieuwd naar de de informatie die de flyer biedt? Kijk snel op www.solos.nu

Advertenties

  1. Iedereen heeft een indiaan in zich, ik vind het een mooie gedachte! Binnenkort samen een zonnedansje doen? 😉

  2. NickP

    Idd Mijke, je hebt een indiaan in jezelf.
    Dat verklaart de rooksignalen uit je slaapkamer op iedere derde zondag van de maand 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: