Een voorstelling over de liefde

Donderdag 12 augustus
Locatie: Festivalterrein van de Boulevard /
www.festivalboulevard.nl

(Pol Blogt verschijnt dagelijks onder een iets andere titel in de dagkrant van het festival)

Wanneer de avond valt en de kaarsjes aangaan, zitten de terrassen vol. Veelal met koppels die elkaar al jaren geleden gevonden hebben. De kinderen zijn thuis. Misschien wel bij de oppas. Het is traditie, zo’n avondje theater.

Naast mij zitten een jongen en meisje. Tegenover elkaar. Een jaar of achttien schat ik. Zij heeft glanzende, bruine haren. Haar zwarte jas nog aan. Echt warm is het niet meer. Met grote ogen kijkt ze naar haar overbuurjongen. Witte broek, blauwe polo, nette scheiding. Zijn hand gaat richting die van haar, maar hij schrikt van de serveerster die de bestelling op wil nemen.

Even later verschijnen twee volle borden pasta. Lange slierten. Het meisje kijkt er wat ongemakkelijk naar. Risicovol eten. De kans op oncharmant knoeien is groot. Voorzichtig wikkelt ze de tagliatelle stuk voor stuk om haar vork. “Gezellig hè,” stelt ze terwijl ze onder de tafel met haar voet tegen de zijne wrijft.

Hij knikt, maar wrijft niet terug. Stilletjes staart hij naar zijn saus. Er moet nog een hele hoop gegeten worden. Gedachteloos strijkt hij over zijn broek. De vlek die achterblijft, wordt niet opgemerkt.

“Vind je het een beetje leuk?” probeert het meisje nogmaals. “Ja hoor, heel leuk,” probeert hij te overtuigen en hij friemelt wat aan zijn shirt. “Jij ook?” Zijn stem slaat over.

Overtuigend knikt ze van ja. De pasta schiet niet op. Ze staart te veel naar hem. Hij kijkt vluchtig terug, maar wordt rood wanneer hun blikken elkaar kruisen. Dan maar weer concentreren op het eten. In de stilte klinkt het kletteren van het bestek op het porselein oorverdovend luid.

Na een minuut of twintig zijn ze klaar. Het gesprek stokt een beetje. Haar hand aait lief over zijn bovenarm. Hoewel hij wat ongemakkelijk op zijn stoel wiebelt, staat hij haar aanraking toe. Stiekem wel genietend van het mooie meisje. “Zullen we zo nog even naar die ene voorstelling gaan?” stelt ze voor. “Gaat over de liefde. Lijkt me leuk!” Zijn ogen lichten op. “Lijkt me een goed plan!” klinkt het dankbaar. Terwijl ze weglopen slaat hij voorzichtig een arm op haar heen. Misschien wel hopend dat er straks verwoord wordt wat hij zo moeilijk zeggen kan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: