Programmaboekje met omgevouwen hoekjes

(Pol Blogt verschijnt dagelijks onder een iets andere titel in de dagkrant van het festival)

Woensdag 11 augustus
Locatie: Theaterfestival Boulevard, Den Bosch / http://www.festivalboulevard.nl

“JAHAA! GEEF HET EEN PLEKJE! LAAT HET BEZINKEN!” De deur van ons vliegtuig, waar in grote letters ‘Boot’ voor staat, wordt opengerukt en een acteur roept op de boel even te verwerken. Het publiek dat zojuist nog naar een dronken kapitein keek, wacht nieuwsgierig op wat komen gaat.

Een meisje naast mij heeft het programmaboekje op haar schoot. Een aantal pagina’s achterin heeft omgevouwen hoekjes. Ze buigt zich naar mij toe. “Weet jij eigenlijk waar we in beland zijn?” fluistert ze. Ik haal mijn schouders op. Geen idee. Zo gaat dat met de kleine tentjes op het festivalterrein. Bezoekers zwijgen veelal mysterieus over wat ze gezien hebben. En een buitenstaander koopt op de gok een kaartje.

De verrassing is gegarandeerd.

“Ik heb vanochtend alvast uitgezocht waar ik zeker naartoe wil.” Ze wijst op de hoekjes. “Heb jij al iets gezien?” Ik knik. Tijdens het festival loop ik alle tentjes af. En sommige wel een paar keer. Vele draaien namelijk verschillende voorstellingen. De jongens van ‘Piepschuim’, een tent verderop, zeiden daarover eerlijk dat het commercieel ‘redelijk handig’ is. Ze konden rekenen op een daverend applaus. De toeschouwers snapten dat wel. Bovendien was het leuk genoeg om weer terug te komen.

“Kun je misschien nog een tip geven?” vraagt het meisje onzeker. Ik wijs wat dingen aan. “Die moet je zeker gaan bezoeken. Zijn aanraders.” Ze knikt dankbaar. Vouwt nog een hoekje om, terwijl de gordijnen open vliegen. Het algehele bezinken heeft ervoor gezorgd dat we nu in een onderzeeër zitten. Een boeddhistische monnik stijgt op. Zijn benen gaan alle kanten uit. Groots alarm, schaterlachen en het rood fluweel sluit zich weer.

“Uhm, even voor de zekerheid hè, vind jij dit een goede voorstelling?” Ik voel dat dit een test is. Ze wil weten hoeveel mijn advies van zojuist waard is. “Ja,” zeg ik beslist. “Ik vind het heel leuk. En jij?” Ze aarzelt. “Nou, ik weet het nog niet helemaal zeker eigenlijk. Maar ja, dit is ook mijn eerste tentje.”

Ik kan niets terug zeggen, want plots hebben we de zee verruild voor het luchtruim. We vliegen in heftige turbulentie. Mijn buurmeisje wordt omgedoopt tot stewardess.

Wanneer een paar minuten later de deur weer opengaat en het klappen is verstomd, word ik aangetikt. Het meisje straalt. “Ik vond het eigenlijk ook best heel leuk! Ik denk dat ik morgen nog een keer ga.” En met het boekje in haar hand loopt ze naar het volgende omgevouwen hoekje. Ze heeft nu al door hoe het moet, zo’n middagje Boulevard.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: