“Knettergek, deze mensen.”

Maandag 9 augustus
Locatie: Eetcafé De Morgen

Terwijl de zon achter de Sint Jan verdwijnt, zwermen honderden spreeuwen als in een theatraal ballet langs de torenspits. De avond valt op het festivalterrein en de appelsap en kinderliedjes zijn vervangen door overbezette biertaps en een swingende Jupiler muziektent.

Bij eetcafé De Morgen zijn alle tafeltjes bezet. Borden met pasta en bitterballen versieren het hout dat de komende dagen nog veel meer zal moeten dragen.

Langs de eters zie ik een man lopen. Blauw jack, korte broek en sportsokken in zijn Ecco’s. Op zijn hoofd rust een Schotse pet. Ruitjes in groen en rood. Hij zwalkt een beetje. In zijn linkerhand een glas bier. In zijn rechterhand een zwarte riem. Er zit een teckel aan. Lang, bruin en korte pootjes.

Het beestje hapt naar een gevallen gehaktbal en een stukje zalm. “Hè, Sjon, loop nou es door,” roept de man naar het lange lichaam dat zich juist enthousiast op de etensresten heeft gestort. Hij rukt aan de halsband en wankelt gevaarlijk. Zijn ogen staan waterig.

Sjon komt gehoorzaam aangetippeld. Op zijn snuit zit nog wat mayonaise.

“Braaf zo. Wat vind jij nou van al dat theater, jongen? Knotsgek hiero. Of niet dan?” Zijn tong ligt dik en zwaar in de mond. De woorden komen er moeizaam uit.

Terwijl Sjon de vloer besnuffelt, brabbelt de man verder. “Toen ik hier nog met Marian kwam, was het véél leuker. Weet je nog, Sjonnie? Maar ja, die lul van een Dirk moest langskomen. Ze gaat nu vast met hem al die tentjes in.”

Ze bereiken een afstapje. De hond kijkt afwachtend naar boven. De Schotse pet zoekt steun bij de boom en weet veilig terecht te komen op de kinderkopjes. Bier gutst over zijn hand.

“Zag je net die roze camper? Die mensen zijn echt niet goed in de bovenkamer. Kost vast nog zakken geld ook.”

Het tweetal bereikt theatergroep WAK. Twee mannen in witte pakken lokken klanten naar binnen. Een van de twee spreekt de man aan. “Komt u ook kijken meneer?” Op zijn hoofd ligt een waterpas. Bruusk schudt de man zijn hoofd. “Kijk nou Sjon. Wat zeg ik je net? Knettergek, deze mensen. Kom, we gaan.”

En samen lopen ze richting uitgang. De man struikelend. Sjon zoekend naar een verdwaald frietje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: