Tot Zover en niet verder – SLOT

Pol heeft meegedaan aan een schrijfwedstrijd van uitgeverij Contact. Het bereiken van de finale stemde hoopvol. Maar helaas. Het eindresultaat ligt ergens tussen plek 2 en 12. Niet getreurd. In de afgelopen dagen verschenen de eerste drie delen van het verhaal op Pol Blogt. Vandaag het slot!  Het thema van de wedstrijd, ‘Schrijf je eigen einde’, werd gekozen naar aanleiding van het boek Het Einde van Chris Impey dat in augustus 2010 verschijnt.

“Anton, man, je hebt het prachtig geregeld. Ik weet zeker dat mama  er graag zelf bij had willen zijn!” Lodewijk was bijzonder vrolijk, in aanmerking genomen dat zijn moeder zojuist begraven was. “Wat vond je van de speech van pa? Ik had ‘m geadviseerd het luchtig te houden. De boel een beetje gezellig te maken.” Hij keek om zich heen. “Oh, pap, kom er ook even bij! We hebben het net over jouw toespraak,” riep Lodewijk hard.

Allard kwam. “En, Anton? Jij hebt al veel voordrachten gehoord, maar geef toe, dit was wel een juweeltje, nietwaar? Ik denk, ik maak wat grappen over Mijke’s eerste vriend. Is weer eens wat anders. Je moet dat ook wel kunnen natuurlijk. Niet iedereen is in staat zoiets droevigs om te vormen tot een leuke bijeenkomst. Maar ja, dood is toch dood, nietwaar? We moeten er zelf wat van maken.”

Hij greep zijn zoon bij zijn schouders. Anton werd misselijk. Het was ongelooflijk hoe die twee op elkaar leken. Zelfs hun zelfvoldane gezichtsuitdrukking was dezelfde.

Allard liet een boer en pakte Lodewijk nog wat steviger vast. “Ja knul, nu wordt het wel eens tijd dat jij een leuke dame aan de haak slaat hè? Loopt hier toevallig iets tussen? En het zegt niets als ze al mét iemand zijn hoor. Alles kan kapot, roep ik altijd maar.”

De twee bulderden van het lachen. Anton verstijfde.

“Neem nog even een drankje. Dan stel ik je voor aan Lidwien. Slim en een lekkere kont. Ik geloof dat ze iets met ene Jonathan heeft. Ontzettend saaie lul. Dat kan beter.”

Allard liep alvast weg.

Lodewijk keek Anton ongeduldig aan. “Kom op Anton. Even wakker worden. Ik betaal je nog steeds. Doe mij maar een jus.” Het sinaasappelsap lag in de koelkast. “Ik haal het even voor je,” beet hij zijn baas toe.

Terwijl Anton naar de koeling liep, balde hij zijn vuisten zo hard dat zijn knokkels wit werden. Zijn ademhaling ging onbedwingbaar snel. Hoe was het mogelijk, dacht hij terwijl hij zijn hart hard hoorde bonzen. Lodewijk zou hetzelfde worden als zijn vader. Zijn minzame lachjes, de patroniserende toon en zijn ongelooflijke oppervlakkigheid waren niet te onderscheiden van  die van Allard.

Op dat moment knalde luid ‘My Girl’ door het zaaltje. “Dit is toch verdomme geen disco,” zei Anton boos. Maar niemand hoorde hem. Allard stond in het midden van de ruimte te dansen met een vreemde vrouw. Zijn hand gleed langzaam naar haar billen. Lodewijk keek vol bewondering naar zijn pa, waarna hij zelf een knappe dame die verderop met een man aan tafel zat, een vette knipoog gaf.

Paniek overspoelde Anton. Snel keek hij van vader naar zoon. Dit kon niet goed gaan. Straks zou Lodewijk ongetwijfeld die Lidwien versieren. En over een paar maanden was Jonathan alleen. Zielsongelukkig zou hij de komende jaren vrijgezel blijven en na iedere helse werkdag in een leeg huis thuis komen, gaatjes prikken in de folie van een magnetronmaaltijd en de krieltjes met droge kip voor de televisie opeten.

Terwijl Anton in een hoek van de zaal sinaasappelsap inschonk, moest hij moeite doen het pak niet fijn te knijpen. Plotseling trilde zijn telefoon. Een sms’je. “Anton, het geld staat op je rekening vanaf nu. Opdracht van Lodewijk.” Het bericht was afkomstig van het hoofdbureau. Hij stopte het onding weer in zijn zak en voelde opeens het metalen pillendoosje.

Hij dacht razendsnel na. Het zou volkomen gerechtvaardigd zijn. Het kon nu immers alleen maar erger worden. Hij hijgde van opwinding. Vanuit zijn nek gleden zweetdruppeltjes zijn overhemd in. Als hij het deed, zou er zeker en vast groter leed voorkomen worden. Er werd een einde gemaakt aan toekomstig ondraaglijk lijden. Ja, het was nu of nooit.

Een paar seconden laten zakte de pil in het vruchtvlees. Met een glimlach op zijn gezicht keek Anton naar de stukjes  die rap oplosten in het sap. En met een innerlijke kalmte die hij sinds het bezoek aan de huisarts niet meer gevoeld had, liep hij terug. Daar stond Lodewijk nog altijd te wachten.

“Hier, pak aan kerel! Veel succes met de lekkere kont!” En hij knipoogde naar zijn baas, die dankbaar een slok nam.

Advertenties

  1. Mooi verhaal Mijke! Originele invalshoek ook en het eind zag ik niet aankomen.

  2. Buuv Suus

    Leuk!!!! Was gezellig gister! x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: