Tot Zover en niet verder – DEEL III

Pol heeft meegedaan aan een schrijfwedstrijd van uitgeverij Contact. Het bereiken van de finale stemde hoopvol. Maar helaas. Het eindresultaat ligt ergens tussen plek 2 en 12. Niet getreurd. De komende dagen zal in vier delen het verhaal op Pol Blogt verschijnen. Het thema van de wedstrijd, ‘Schrijf je eigen einde’, werd gekozen naar aanleiding van het boek Het Einde van Chris Impey dat in augustus 2010 verschijnt.

DEEL III

Vijf dagen later stond Anton bij de ingang van de kerk. Het zwarte pak dat hij al jaren droeg, was iets te strak geworden. Zijn hand zocht het doosje. Dat kon hij straks samen met zijn werkkleren weggooien, want de beloofde opslag zou weldra op zijn rekening worden gestort. De drie weken Zuid-Frankrijk inclusief wijnarrangement waren al geboekt. Hij moest zijn best doen niet al te opgetogen te kijken bij de gedachte. De rouwende familie en vrienden liepen nog langs hem.

Allard had er op gestaan te spreken tijdens de dienst. Lodewijk leek als twee druppels water op hem. Arrogant, onbetrouwbaar en ongeïnteresseerd. Na de eerste uren had Lodewijk niet meer gehuild en bij het maken van de rouwkaartjes zei hij nonchalant: “Doe maar wat jij mooi vindt Anton. Pa en ik gaan even langs Oger Lusink voor twee nieuwe maatpakken.”

Terwijl de kist werd binnengedragen, keek Anton in de kerk. Die zat half vol. Het enige familielid dat betrokken was geweest bij de voorbereidingen was Ria, de zus van Allard. Op het deksel van de kist zette ze nu een foto neer. Anton sloop nieuwsgierig langs de zijkant naar voren. Allard had geweigerd een foto van zijn vrouw te laten zien.

Terwijl Allard naar de microfoon liep, kon Anton de afbeelding zien. Het was een jeugdfoto van de vrouw. Hij schrok hevig en kreeg kippenvel. Zijn mond voelde kurkdroog aan. De ogen van het meisje keken hem recht aan. Haar blonde haren vielen in mooie golven om haar gezicht.

Anton had natuurlijk al in een flits aan haar gedacht, toen hij haar naam hoorde. Mijke. Zo heette het enige meisje dat hij ooit had bemind. Ze hadden het leuk gehad samen. Twee jaar lang. Totdat ze op een avond vertelde dat ze een ander had ontmoet. De volgende dag was ze vertrokken. Anton had haar niet meer gevonden en was nooit meer iets begonnen met een vrouw.

En nu stond ze daar. In een bescheiden lijstje op haar eigen koude lichaam. “Mijke en ik waren onafscheidelijk,” sprak Allard. “Veertig jaar geleden ontmoetten we elkaar. Ze had toen nog een relatie. ‘Die man was zo saai, dat ik zelfs tijdens de seks moest gapen,’ zei ze geregeld tegen me.”

In de kerk werd gegrinnikt. Anton kneep hard in zijn handen. Zijn kaken begonnen pijn te doen. “Twee handen op één buik waren we. Ik voelde haar beter aan dan alle andere mannen. Haar ex was zo zelfingenomen dat ze naakt voor hem kon staan, en hij het nog over zijn eigen rotdag kon hebben.”

Het lachen was nu harder. Anton werd gewenkt door Peter die achterin de kerk stond. Hij kookte. Hoe had Mijke voor zo’n idioot kunnen vallen?

“Anton, laten we de cake alvast even snijden. Dan kan iedereen meteen doorlopen straks,” fluisterde Peter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: