Floris had er duidelijk geen vertrouwen in

Maandag 5 juli
Locatie: Utrechtse kapper
Tijd: 17.30 uur

In plaats van de gebruikelijke glossy en het roddelblad van weken geleden, zat Trudy al een half uur ingespannen de Suske en Wiske te lezen. Terwijl op haar hoofd de donkere uitgroeistreep gebleekt werd, las ze om de paar minuten een uitspraak van het Vlaamse duo voor. Dat was geen enkele keer echt grappig, maar zelf zag ze de humor er wel van in. “Dit vindt Trudy leuk, Natasja!” voegde ze steevast aan de voorgelezen quote toe.

Op de naam Trudy tikte ze met haar wijsvinger tegen haar rechterborst. En zo wist ik dat ze Trudy heette.

En dat de kapster  naar de naam Natasja luisterde.

Die vond er trouwens geen bal aan, maar deed haar best op z’n minst te glimlachen bij het horen van de stripanekdotes. Ze was bezig met het haar van Floris. Dat was al heel kort, maar Trudy wilde er per se nog wat millimeters van af. “Mooi wordt het hoor Floris!” sprak ze zo nu en dan bemoedigend.

Floris had er duidelijk geen vertrouwen in. Die zat met zijn ogen dicht en met gebalde vuisten te wachten op wat komen ging. Ik schatte hem een jaar of vijftig. Aan zijn voeten witte sportsokken, lekker hoog opgetrokken. Op zijn zwarte slippers stonden groot de letters ECCO.

Sinds het moment dat hij was gaan zitten, had hij niet bewogen. De ogen waren meteen gesloten. Trudy leek het niet te deren. Die zat ontspannen door te brabbelen tegen Natasja. 

“Zullen we nu op reis gaan? Dat zegt Suske dus tegen Wiske. Dat vindt Trudy leuk, Natasja!” Met een overtuigend enthousiasme sprak ze die laatste woorden.

Natasja deed een poging vriendelijk terug te kijken, maar de desinteresse droop van haar hoofd.

Bij mij ging de eierwekker af. De verf moest uitgespoeld worden. “Natas, spoel jij even uit?” gilde een stem uit de permanentjeshoek. Natasje keek opgelucht. “Doe ik!” gilde ze terug.

Tijdens het uitspoelen, probeerde ik wat meer te weten te komen over Trudy en Floris. “Komen die hier vaak?” vroeg ik nonchalant.

“Práát me er niet over!” klonk het melodramatisch. “Iedere maand! Ze wonen in zo’n tehuis voor mensen die een afwijking hebben. In hun hoofd. Snap je?” Ik snapte het.

“En zijn ze vrienden dan?”

 “Nee joh, die twee wonen samen. Al veertien jaar. Blijkbaar kan dat gewoon als je niet helemaal goed bent. Nou zijn ze ook wel trouw hoor. Ze komen altijd samen. Floris houdt er helemaal niet van, maar hij moet van Trudy.”

Mijn haar was inmiddels uitgespoeld en ik werd gedirigeerd naar mijn stoel. Natasja liep snel terug naar het stel.

Na een paar minuten was Floris ultra kort geknipt. “Zo, je bent weer klaar,” vertelde de kapster hem. Hij verroerde zich niet. “Is het goed Trudy?” piepte hij.

Trudy was net verdiept in haar stripboek. “Een moment Flor,” mompelde ze. Natasja hield ongeduldig tikkend een spiegel omhoog, zodat Trudy ook de achterkant zou kunnen zien.

Na een minuut keek ze op. Kritisch bestudeerde ze het kapsel. Floris had nog altijd zijn vuisten gebald.

“Ja, ik vind het prachtig!” oordeelde Trudy stralend. Ze hield de kaft van het boek naast Floris’ hoofd.

“Het kuifje is ook perfect gelukt Natasja. Lijkt precies! Dat vindt Trudy dus héél, héél erg leuk.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: