Een grote Louis-tas

Woensdag 16 juni*
Locatie: Galerie Lafayette – Parijs
Tijd: 11.17 uur

De rij voor de kleine winkel van Louis Vuitton in het chique warenhuis Galerie Lafayette is zonder twijfel de meest zielige die ik ooit gezien heb. Erger dan die voor de frietkraam in het Dolfinarium. En nog veel erger dan de wachtende idioten die moeiteloos drie uur in de brandende hitte staan om een sneu miniatuur Nederland te zien en foto’s te kunnen maken van hoge kerktorens die door de geportretteerde hoogst origineel omgeduwd worden.

Ja, de rij biedt zelfs een mistroostiger aanblik dan de hordes moeders die met hun hoestende en lekkende peuters op een regenachtige dinsdag in de rij staan voor de mini-Efteling. Erger dan dit krijgt een mens het niet voorgeschoteld.

Op de begane grond van Lafayette zag ik vorige week honderden Aziaten zenuwachtig trappelend voor de ingang wachten. De kindvrouwtjes hadden onder hun arm reeds een klein LV-tasje geklemd. Naast hun mannen die eruit zagen alsof ze regelrecht van een ICT-kamp kwamen. Bleek, kleine oogjes (hoewel dat bij mensen uit het Oosten niet altijd wat wil zeggen) en polo’s netjes in de terlenka bandplooibroeken gestopt. Ik vermoedde dat hun heuptasje de creditcard verborg waarmee mevrouw straks een grotere Louis-tas zou gaan kopen.

De sfeer was opgewonden. De groep was even daarvoor  uit een grote tourbus gerold. “We do Europe in one week!” stond er in plakletters op de zijkant. Een gids met een Chinees vlaggetje had ze de weg gewezen naar de juiste hoek. Langs Dior die op geen waarderende blik kon rekenen, naar de luxe LV letters.

Lafayette was voorbereid. Drie brede mannen stonden bij de ingang van de winkel en slechts twee mensen mochten tegelijkertijd naar binnen. Ik stond het tafereel vanaf de parfumstand met luchtjes voor honden te bekijken. Het bezoek van slechts één koppel duurde al snel tien minuten. En ik schatte dat de rij uit zo’n tweehonderd mensen bestond.

Dat zou nog even duren.

En dus deed ik een rondje warenhuis.

Twee uur later keerde ik weer terug. Van mijn originele groep was niet veel meer over. Benieuwd of hun bus er nog stond, liep ik naar buiten. Gelukkig was daar de glanzende touringcar, al half gevuld met reizigers die zich klaarmaakten voor de melancholische Berlijnse Muur-rondtocht.

Ik werd ingehaald door een vrouw en man die hand in hand naar de bus liepen. Zij droeg een grote tas met de overduidelijke afkorting van de tassenketen. Vlak voordat ze in wilde stappen, werd er geroepen. “Madam, madam, wait!” Een donkere man kwam aangesneld. Om zijn arm hingen vele tasjes. “Real LV madame! Only twenty euros!”

De vrouw keek de verkoper angstig aan,  greep haar tas beet en haastte zich naar haar zitplaats. Buiten schreeuwde de man de Aziaten inmiddels vrolijk  toe. Tijdens het omhoog houden van de koopwaar, riep hij enthousiast: “Good price. Good price! Come buy here. Inside the prices are only for idiots!”

*Pol verbleef afgelopen week in Parijs. Deze week een greep uit de belevenissen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: