“Is er in Parijs wel een McDonald’s?”

Maandag 14 juni*
Traject: Amsterdam CS – Paris Nord
Tijd: 08.04 uur
Vertraging: 20 minuten

De Thalys moet goud geld verdienen. Hoeveel precies probeer ik te berekenen terwijl mij in vier talen verteld wordt dat ik zeer welkom ben.

In de overvolle Thalys.

Zo voelt het nog niet. Maar dat kan ook aan het vroege tijdstip liggen. Amsterdam ontwaakt net, wanneer ik langs het IJ rijd. Schoonmaakwagentjes maken het trottoir klaar voor de honderden toeristen die er straks weer zullen lopen. Enkelen zitten bij mij in de coupé. Ze zijn gemakkelijk te herkennen. Op hun hutkoffers zijn posterkokers gebonden. Van het Rijksmuseum. Van Vincent van Gogh en van het Anne Frank Huis.

Even verderop zie ik vier Amerikanen. Hun lichaamsgewicht bevestigt het vooroordeel. Veel te zwaar. De twee kinderen hebben een rood petje op met de letters USA. Moeder praat overdreven hard gezien de kleine afstand die ze maar hoeft te overbruggen. “Nee, George, blijf zitten! Het interesseert me niks dat je honger hebt. Had je de pannenkoeken maar op moeten eten,” maar dan in het Engels natuurlijk. Met zo’n fijne Amerikaanse knauw erin.

George trekt een pruillip. Zijn gele shirtje spant om zijn imposante buik. Vanaf mijn plek zie ik er zo drie dubbele hamburgers inzitten, die de avond ervoor in vijf happen naar binnen zijn geschrokt. Uit zijn neus steken nog wat frietjes en z’n oren lekken saus. Dat idee.

Zijn zusje is aan het spelen met iets dat op een gameboy lijkt. Met een indrukwekkende snelheid ramt ze op de knopjes. Ze heeft oordopjes in. Ik vermoed dat ze zo de angstkreten hoort van de types die ze deze ochtend genadeloos neerknalt. Haar kaken gaan als een bezetene op en neer. De coupé is gevuld met een weeïge zoete lucht. Roze bubblegum.

Het is de vijfde keer dat ik op deze manier naar Parijs reis. En iedere rit word ik vergezeld door Amerikanen die een toertje Europa doen. Ooit had ik een Amerikaanse penvriendin met wie ik nog echte brieven uitwisselde. Op een dag meldde ze me dat ze een paar uur in Parijs zou zijn. Ze vroeg of ze even op de thee kon komen.

Dat is hoe Amerikanen over ons continent denken. Als de gehele kaart op één pagina in de pocket editie van de Lonely Planet past, dan kan er best ontbeten worden bij de toren van Pisa, om daarna op de fiets naar de Berlijnse Muur te stappen voor een vroege lunch.

George had intussen goed geluisterd naar de Thalys-mevrouw die ook in zijn taal omriep dat er een restauratiewagon aanwezig was. “Ah, mam, toe nou? Een wafel? Of een muffin?” Zijn walgelijk dikke onderlip lag als een hamlapje over de bovenste. Zijn moeder kon het pruilen niet langer aanzien. “Nou vooruit. Zoek maar wat lekkers uit! Neem je ook wat mee voor je zus?”

Met een briefje van vijftig in zijn mollige knuistje waggelde hij weg. Zijn zus had niets in de gaten. Die was met twee handen op haar spelcomputer aan het slaan. “Gina, stop daar eens mee! Straks gaat hij kapot. Alwéér. En wie moet dat dan betalen?” Moeder slaakte een theatrale zucht, maar die mocht niet baten. Een zorgwekkend gekraak kwam onder de vuisten van het meisje vandaan.

“Kijk nou wat je gedaan hebt!” Haar toon had iets van boosheid in zich, maar klonk vooral zelfgenoegzaam. Gina tuurde naar haar kapotte scherm. George worstelde zich intussen door het middenpad. In zijn armen hield hij twee sandwiches, een literfles cola en een zak brownies. “Goed zo George,” zei moeder lovend. “En eerlijk delen nu hè. Ieder de helft.”

Gina plakte haar kauwgom op de gameboy. “Mam,” zei ze terwijl de verpakkingen opengescheurd werden, “is er in Parijs wel een McDonald’s?” Moeder glimlachte. “Natuurlijk schat. Geen zorgen. Weet je wat, we gaan daar straks gewoon gezellig lunchen! Al dat gekke Franse eten hoeven we niet natuurlijk!” George keek opgelucht, terwijl hij als Holle Bolle Gijs de chocoladecakejes onverzadigbaar naar binnen propte.

*Pol verbleef afgelopen week in Parijs. Deze week een greep uit de belevenissen!

Advertenties

Eén reactie

  1. Ik ben al een paar keer op en neer naar Parijs geweest met de Thalys, maar ik ben nog nooit Amerikanen tegengekomen. Wel Nederlanders, die kunnen net zo luidruchtig zijn.
    Ik neem liever de Eurolines, die verhogen hun prijs niet met 300% vlak voor de vertrekdatum.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: