De blauwe gelederen van het vrije kapitaal

Aangezien Pol tot vrijdag in Parijs bivakkeert, deze week een aantal gastbloggers. De gebroeders Nijman en  T.G. Gritter zullen in de geest van Pol bloggen. Althans: dat hoopt zij.

Dinsdag 15 juni
Locatie: achter de krant en de pc
Tijd: 19.17 uur

Dit is een dag om helemaal niets te doen. ‘Kent u die uitdrukking, dames en heren?’, zou dominee Gremdaat zeggen. Ik moest er aan denken, toen ik vanochtend om half zes even wakker werd van een optimistische ochtendmerel, die zeer goed bij stem bleek. Eén blik op het alarmklokje zei genoeg. Omdraaien en een gat in de dag slapen. Het mocht niet zo zijn.

Drie uur later werd de deurbel fanatiek en meerdere keren geteisterd. Nu verkeert dat ding al jaren in een staat van verval en is dus ongevaarlijk, maar wie het rondje flink diep indrukt krijgt zowaar nog iets van zijn oude glorie te horen. En passant krijg je iedere willekeurige droomlander recht overeind. Dit was serieus!
Stommelend, want half in slaap, begaf ik mij te gehaast naar de plek des onheils. Onderweg boorde een deurkruk zich ter hoogte van de nieren in mijn rug. Tranen schoten in mijn ogen.

“Goedemorgen meneer, de glazenwasser! Zouden wij misschien..”
“Nee, dank u.”

Binnen een minuut lag ik weer in bed. Ik masseerde m’n rug en trachtte de droom te heroveren die mij al zoveel plezier had geschonken. Tevergeefs. Maar de slaap kwam snel. Het geluid van de deurbel ook en dat was minstens zo luid als eerst. Ik keek op de wekker en zag dat ik nog maar een kwartier verder was.

“Dag meneer, wij zijn toevallig in de buurt om de ramen te wassen en dachten dat u…”
“Nee.” Ik gooide de deur iets te hard dicht, bezocht het toilet, nam een slok water en ging slapen.

Bent u bekend met de Wet van Murphy?

Precies om tien uur, zo vertelden de digitale cijfers mij, hoorde ik een licht gesnor. Ha, dat was de bel, maar ik besloot om er geen aandacht aan te schenken. “Je moet er wat harder op drukken, anders doet ‘ie ’t niet,” hoorde ik een man op straat hard roepen. Het resultaat was er naar. Bij een derde glazenwasser, zo besloot ik, zou ik verbaal uithalen.

“TNT meneer, goedemorgen. Een pakje voor u, helemaal uit Engeland.”
“Hmm, nou… vooruit dan maar.” De vrouwelijke postbode fronste even en keek toen naar mijn slordig dichtgeslagen kamerjas. Of het een geval was van indecent exposure heb ik me ’s middags pas afgevraagd. Ik hing nog even met mijn mond onder de kraan, dronk gulzig en smeet vervolgens mijn enige kledingstuk bozig op de grond. Het dekbed was nog niet eens tot rust gekomen of de bel vierde, waarschijnlijk uit pure ballorigheid, een jubileum. “Godsammebewaren!” Niemand die het hoorde, maar het luchtte op.

“Mogge! Ik heb hier een pakketje voor u.”
“Maar hoe kán dat nou…. De postbode is net geweest,” jammerde ik.
“Dat zal dan TNT geweest zijn meneer, wij zijn van DHL.”

Een dag om helemaal niets te doen bestaat niet. Heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan. En het ligt -als u mij toestaat om er een verfijnde conclusie aan te verbinden- allemaal aan de terreur van de privatiseringen, die het liberale kapitalisme in ons land heeft ontketend. En spreek me niet tegen, want mijn humeur heeft een dieptepunt bereikt (zeker na een ellenlange belsessie met het bedrijf Ziggo, vroeger nog in handen van de overheid maar tegenwoordig een onderneming met allemaal vrije jongens, die erg snel zijn met het automatisch afschrijven van abonnementsgelden maar daar geen bijpassende service aan verbinden. Ik zal u het verhaal besparen, maar geloof me: je zou van minder ontploffen).

U verdenkt mij van overdreven, paranoïde hersenspinsels. Dat moet u zo nodig zeggen. Als er ergens door waangedachten aangedreven idioten rondlopen, is het juist in de blauwe gelederen van het vrije kapitaal!

Tot nu toe is het een erg treurige dag. Ik had, na mijn blog van gisteren, gehoopt op een mailtje van, eh, een zeker iemand. Het is uitgebleven.

Ik ga het morgen opnieuw proberen. Moet u ook eens doen.

T.G. Gritter

Geleend van een nieuwssite:

Joodse samenzwering voor Paars kabinet

Harry Mens heeft in zijn programma Business Class gesteld dat formateur en voorzitter van de Eerste Kamer van de VVD Uri Rosenthal ‘een soort lobby’ zou hebben opgetuigd met plaatsvervangend burgemeester van Amsterdam Lodewijk Asscher en PvdA-leider Job Cohen. Volgens Mens zou er sprake zijn van een Joodse samenzwering om tot een Paars kabinet te komen.

Mens wees in zijn programma op het feit dat ze alle drie Joden zijn. Op de wandelgangen zou hij hebben gehoord dat ze met elkaar een ‘kongsi’ hebben gevormd om naar paars toe te gaan. Een kongsi is een benaming voor een groep met een gezamenlijk belang.
Het Centraal Joods Overleg noemde vandaag de uitspraken van mens onacceptabel. Het overleg heeft Mens uitgenodigd voor een gesprek.

Advertenties

Eén reactie

  1. Jan

    Lees de laatste editie van de glossy ‘Maarten’ maar eens. Daarin een artikel over de ‘zegeningen’ van de privatiseringen in Nederland. T.G. Gritter zal er nóg vrolijker van worden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: