Popstars

Donderdag 10 juni
Traject: Utrecht CS – Hilversum Noord
Tijd: 09.38 uur
Vertraging: 0 minuten

Donderdagochtend. Het is benauwd in de trein. Condens deformeert de ramen en een geur van natte kleding en vers zweet heeft de coupé onaangenaam gevuld. De vochtige kranten worden omgeslagen en iPods aangezet. Achterin belt een man. “Het is toch wat. Die Wilders…” Zijn stem klinkt treurig.

Om me heen tonen de ochtendbladen niets anders dan verkiezingsuitslagen. En foto’s. Grote portretten van politiek leiders.

Vier jonge mensen links van mij hebben geen Metro op schoot. Nieuwe gezichten in het vaste ochtendclubje dat de dagelijkse rit naar het Mediapark maakt. Ze zijn uitgelaten met elkaar aan het praten. Den Haag is ver weg.

“Ik vind het toch wel spannend hoor,” zegt een mager meisje tegen haar mollige buurvrouw en de  twee jongens tegenover haar. De een heeft een indrukwekkende hanenkam, de ander een keurige scheiding. Het dikkige meisje draagt een vestje met de knopen op spanning. En een lichte spijkerbroek met chloorvlekken. Hij zit strak.

Bijna vacuüm.

“Ah joh, dat vindt iedereen. Daar moet je je gewoon overheen zetten. Scheur opentrekken en zingen,” stellen de gebleekte worstbeentjes haar gerust.

De jongen met de keurige scheiding lijkt over haar woorden na te denken. Terwijl hij zijn brillenglazen poetst met een puntje van z’n  fleecevest bekijkt hij het nerveuze meisje.

“Zing je alleen?” klinkt het kritisch uit zijn mond. Het meisje knikt. “Ik doe Like a Virgin van Madonna,” antwoordt ze trots.

De bril gaat weer op. “Nou, dat moet je dus niet doen. Heb je geen muziekinstrument mee? Iets simpels?” De hanenkam knikt instemmend. “Ja, dat heb ik ook. Ik heb drumstokjes bij me. Klinkt het toch allemaal net even strakker.”

“Ach doe niet zo gek. Daar kijkt de jury echt wel doorheen hoor. Goed zingen en uitstraling. Dat is het.” Het ingesnoerde meisje haalt een hand door haar blonde haren.

De tengere buurvrouw lijkt niet veel rustiger. Ze friemelt wat aan haar bloesje. “Nou ja, de jury is in ieder geval leuker. Ik vind het zo vet om Marc-Marie nu eens te zien! Ik ben al jaren verliefd op ‘m.”

Het brilletje snuift. “Die is dus wel homo hè. Dat weet je toch? En trouwens, dit zijn pas de eerste audities. Daar zitten ze vast nog niet bij.”

Het dikke meisje kijkt teleurgesteld. “Denk je van niet? Ik bedoel, ik had echt heel erg gehoopt dat Henkjan er zou zijn.” Ze kijkt dromerig.

“Hoe het ook zij,” klinkt het opeens kordaat uit de mond van de Marc-Marie fan, “ik heb dus wel even een paar kledingsetjes meegenomen. Gewoon om te kijken welk jurkje het beste staat. In een spijkerbroek kun je toch moeilijk een goede indruk achterlaten.”

Glorix schrikt. Ik zie geen extra tas waar kleding in kan zitten. “Shit, ik heb niks anders mee.”

“Niet?” klinkt het verbaasd aan de overkant. Het brilletje schudt zijn hoofd. “Dat is niet slim. Kost je punten.”

Het dunne meisje legt haar arm om de schouders van haar buurvrouw. “Geeft niets meid. Ik heb vast wel een jurkje over,” zegt ze vriendelijk.

Het blijft even stil. De jongens kijken naar de kolossale bovenbenen, terwijl een knoopje van haar vest openspringt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: