Gefrituurde uitjes en boterhamzakjes

Dinsdag 1 juni
Locatie: Albert Heijn
Tijd: 14.05 uur

Albert Heijn. Uurtje of twee. Normaal gesproken ben ik op dat tijdstip niet in de supermarkt te vinden.

Zonde.

Zo merk ik vandaag.

In het hart van de middag is het goed toeven bij de kruidenier. Er is nog vers brood, het aanbod gesneden kaasblokjes om te proeven is nog aanzienlijk en tussen de schappen met blikvoer en hagelslag heerst een serene rust.

Hoe anders was dat zo’n twintig uur geleden. En wat een verschil met straks. Wanneer de paden bevolkt worden door vermoeide mensen van kantoor en afgewerkte moeders die de ingrediënten halen voor het recept dat in het weekend nog zo lekker had geleken, maar nu eigenlijk alleen maar heel veel werk blijkt te zijn.

Voor mij sloft een mannetje. In zijn leren slippers met dichte tenen draagt hij grijze sportsokken. De beige broek is iets te kort. Het is een bandplooimodel,wat pluizig rond de pijpen. Een ouwetje. Helemaal verwassen, maar nog altijd niet in de zak van Max gedaan. Ik gok dat hij gewoon erg lekker zit. En er zitten zakken in. Erg fijn.

In die van de kont zit een grote, zwarte portemonnee en bij iedere stap hoor ik het bij zijn benen rinkelen. Sleutels. Of kleingeld. Dat kan ook.

In mijn tas zit het eten voor vanavond. De man draagt zijn boodschappen in een blauw mandje.  Langs het kattenvoer en de omroepgidsen lopen we gezamenlijk naar kassa 3. Het meisje heeft niets te doen. Ze pulkt wat aan een puistje op haar kin.

“Goeiemiddag,” probeert ze opgetogen de man te groeten. Die zegt niets terug. Hij is druk met het vinden van zijn geld. Op de band staan twee doosjes.

Gefrituurde uitjes en boterhamzakjes.

“Dat wordt dan 1,60 alstublieft.” De beurs is gevonden en hij overhandigt zijn Bonuskaart. Het meisje had er niet om gevraagd. Ze scant het pasje, maar het bedrag blijft hetzelfde. “Helaas meneer, geen korting vandaag.” Zwijgend overhandigt hij haar twee euro.

De caissière zoekt op haar gemak het wisselgeld. Omdat de twintig centstukken op zijn moet ze een nieuw rolletje openmaken. Dat duurt altijd lang, maar er is geen rij die zucht en klaagt. Dat is prettig geld aanvullen.

De man heeft de zakjes en de uitjes in een linnen tasje gestopt. Tegelijkertijd met het wisselgeld overhandigt ze de bon. Hij kijkt er naar en vloekt. “Shit. Ben ik de saté vergeten.”

Langzaam loopt hij terug naar de ingang. Nog steeds geen spitsuur, dus de kaas zal er ook nog wel liggen.

Advertenties

  1. WillemRB (late volger)

    Dit is nog eens een duidelijk voorbeeld van de tragiek van de gewone man, zonder meer tragisch!

  2. Jan

    Waanzinnig mooi en klein leed.

  3. Frederique

    Gaan we op deze plek nog lang van deze blogs genieten? Want ik vrees dat als de dagbladen ze gaan lezen… Aaf moet oppassen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: