IKEA: een waar echtscheidingsparadijs

Vrijdag 28 mei
Locatie: Ikea Utrecht
Tijd: 11.30 uur

De IKEA houdt niet van vousvoyeren. Die gezellige, blauwe Zweedse blokkendoos bombardeert de bezoeker om de haverklap met suggesties en tips die door het ge-jij vast lekker dicht bij de klant moeten staan.

Het heeft iets Amerikaans. Daar je en jij’t iedereen al eeuwen en doen ze net zo overdreven aardig en behulpzaam als bij de Scandinavische bouwpakkettenafhaalservice.

Mij hoor je daar verder niet over zeuren. Het heeft namelijk ook wel iets leuks. Onbeschaamd wordt er via grote borden aan voorbij schuifelende tachtigplussers ‘zoek JIJ de wc?’ gevraagd. Geheid volgt er dan een verontwaardigde klacht van zo’n rollator, die er natuurlijk meteen een jong ding op aanspreekt. Terwijl bij de klant de Tena Lady doorlekt, moet zo’n verkoopster dan de marketingstrategie gaan uitleggen aan de incontinente reumapatiënte die ook nog eens slechthorend is en dus telkens ‘Wat zegt u?’ schreeuwt, terwijl meneer IKEA er woest doorheen brult dat Hakim uit de ballenbak gehaald wil worden.

De IKEA. Ik kom er graag.

Al was het alleen maar omdat de huiskamertjes en keukens vol Billy’s en Aneboda’s een waar echtscheidingsparadijs zijn,  om maar eens een bekend cabaretier te parafraseren. Zo ook vanmorgen, toen ik er eigenlijk alleen maar was voor wat prullaria die ze in het jij-walhalla pretentieus woonaccessoires noemen.

Ik liep achter een jong koppeltje. Op hun spijkerbroeken zaten verfspetters en de gympen waren afgetrapt. Zij hield een rolmaat vast en hij een groot kladblok.

“Oké, zullen we eerst even checken of deze kast wel in de kamer pást, dan hoeven we er ook geen ruzie over te maken,” zei ze vriendelijk. Ze stonden voor de Bjursta vitrinekast. Verkrijgbaar in berkenfineer, bruin en bruinzwart.

“Van welke muur moet je precies de maten hebben?” vroeg de jongen die zijn papier bestudeerde. Zij zuchtte. Haar shirtje was net iets te kort, waardoor een klein streepje blote buik te zien was. Er zat ook verf op.

“Ja, van de muur naast de bank natuurlijk. Daar wilden we toch een opbergmeubel hebben? Doe nou niet net alsof jij van niks weet.” Haar stem klonk ongeduldig. Hij keek vlug weer op zijn blok. “Nou, dat muurtje heb ik dus eigenlijk niet opgemeten, ik dacht dat jij dat vorige week al had gedaan.”

Haar voet wipte op en neer. Ze werd boos. “Ik? Wanneer had ik dat moeten doen dan? Tussen mijn werk, de bezoekjes aan mijn doodzieke moeder en het huishouden door zeker? Jij zou álle centimeters noteren.”

“Doe nou rustig,” probeerde hij de boel te sussen. Zijn broek hing gevaarlijk laag. “We kunnen het toch wel ongeveer schatten? Ik bedoel, het is een smal muurtje. En een lange bank. Dus ’t lijkt mij dat we een krappe meter hebben.”

Zijn redenering klonk redelijk. Maar dat vond zij niet. “Zo kunnen we dus niks. Ik dacht dat we dit samen zouden doen? Maar het komt dus elke keer op mij aan. Dat was laatst ook al zo met de plintjes.”

De plintjes. Ieder echtpaar in de Ikea haalt na de eerste meubelirritaties een voorval uit het verleden naar boven. Dat verziekt de sfeer zo lekker.

Het werkte. De jongen was nu ook kwaad. “Nu moet je daar niet WEER over beginnen. Ik heb toch nieuwe gehaald? En ik heb toch de hele avond doorgewerkt om ze te bevestigen terwijl jij met die tuthola van een vriendin van je in de sauna hing? Ik word zó moe van jou af en toe.”

“Achmed van drie wil opgehaald worden uit de ballenbak. Hij huilt heel, héél erg.” De IKEA-man klonk wanhopig.

Het ruziënde stel was inmiddels verder gelopen. Ik haastte me en zag dat zij een paar meter voor hem liep. Hij droeg een enorme blauwe tas waar nog niets in zat. “Schat, doe nou niet zo flauw. Laten we even koffie drinken. Dat helpt.”

Ze keek woest om. “Dat helpt helemaal niet. We gaan nu thuis meten en dan komen we terug. Dát helpt.”

En ze liepen naar buiten. Hij nog altijd een paar meter achter haar.“Gezellig dat jij er was! Vergeet de volgende keer de Happy Family IKEA Card niet!” Stond er op een groot bord dat ze passeerden.

Het leek me een goed, doch onhaalbaar advies.

Advertenties

  1. Maar ze hebben er wel heerlijke kaneelbroodjes en die maken gelukkig weer veel goed! 😉

  2. Ik ben gek op Ikea; een prachtig concept dat de klant centraal stelt. Eigenlijk zou iedere winkel zo moeten zijn. Soms ontsporen ze een beetje in hun enthousiasme, maar ik vergeef het ze snel: http://hendrik-jandewit.blogspot.com/2009/10/leren-van-de-ikea-catalogus.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: