“Voordat je het weet, heb je een beurse doos!”

Woensdag 26 mei
Locatie: Sportschool Utrecht
Tijd: 15.00 uur

Opeens stond ik vandaag in de sportschool. Dat gebeurt mij bijna nooit. Dat komt omdat ik die ellende niet vrijwillig opzoek.  Maar vandaag had vriendin T. mij gesmeekt of ik “asje-asje-asjeblieft” mee wilde gaan. Ze was onverwacht op bezoek gekomen. In haar hand hield ze een zomerbroek die ze tijdens het gesmeek voor mijn gezicht zwaaide. “Daar pas ik dus opeens niet meer in!” Haar stem klonk paniekerig. “We MOETEN nu gaan sporten.”

Waarom ik opeens in haar drift meegnomen werd, was mij nog onduidelijk. Bovendien had ik al dagen enorme hoofdpijn en leek mij iedere vorm van inspanning funest. “Ik heb laatst gelezen dat bewegen kan helpen. Echt waar. En daarbij, van dat zitten op die bank wordt je kont alleen nog maar dikker.” T. is nooit echt fijnzinnig geweest.

En dus stond ik een uur later tussen de stepapparaten en de roeimachines te kijken naar opgepompte mannenlichamen en ultradunne meisjes die, ondanks hard geren op de loopband, geen spoor van vermoeidheid vertoonden.

Ik snap nooit zo goed hoe die meisjes dat doen. Na twee minuten inspanning heb ik al een enorme plofkop, ben ik buiten adem en zitten er onder mijn oksels zweetplekken van een indrukwekkende omvang. 

Ik droeg een sportbroekje dat T. voor me mee had genomen. We gingen spinnen. “En dan moet je oppassen,” waarschuwde T., “ want voordat je het weet, heb je een beurse doos.” Om dat te voorkomen had ze twee lyrex broekjes gekocht met een ingenaaide luier. “Doe nou maar aan. In de sportschool let niemand op uiterlijk,” zei ze terwijl ze voor zichzelf een opvallend flitsender exemplaar uit de verpakking haalde.

Het zag er idioot uit. Maar ik moest toegeven dat toen ik op het keiharde zadeltje van de spinningfiets ging zitten, het aangenaam zacht voelde. T. had zich tegenover me geïnstalleerd. Ze zwaaide enthousiast. “Leuk hè!” schreeuwde ze boven de bonkende muziek uit. Onze fietsen stonden in een halve kring. Aan het hoofd zat een potige instructrice, geheel in het zwart gekleed.

“Zijn jullie er klaar voor?” tetterde ze, terwijl ze de muziek nog wat harder zette. “Dit is een interval les. Dat betekent lekker veel klimmen!” Dat laatste zei ze extra goed gearticuleerd en op een dreigende toon. Alsof wij helemaal geen zin zouden hebben in ‘lekker veel klimmen’.

T. haalde intussen een idioot zweetbandje tevoorschijn, dat qua kleur precies bij haar lyrex short paste. “En ATTENTIE! We gaan OP!” schreeuwde de potige vrouw terwijl ze met haar hand naar boven wees. De gehele club ging op de pedalen staan. In een moordend tempo moesten we de onmenselijk snelle beat van een trancenummer volgen. Dat lukte mij niet helemaal.

“En tak, tak, tak, tak!” gaf de leidster het ritme aan terwijl ze me minzaam aankeek. Ik probeerde haar getak te volgen, maar mijn handen gleden door het zweet telkens van het stuur. “En we geven ‘m wat extra weerstand!” commandeerde de beul. Ik zag dat T. direct gehoorzaamde en de knop een flinke slag naar rechts draaide, waardoor het trappen zwaarder werd.

Het leek mij onmogelijk nog harder te trappen, dus deed ik net alsof ik ook draaide. “En IEDEREEN draait nu bij!” klonk het vuil. De fitnessdictator had ogen in haar enorme dijbenen zitten. Dat kon niet anders.

Na een half uur was ik kapot. Ook T. zag er niet meer uit. Haar zweetbandje was doorweekt en de zorgvuldig opgestoken haren zaten als een getoupeerd kapsel om haar rode hoofd.

“En we gaan rekken! Voorzichtig van de fietsen af!” katte onze grote leider richting T. die met haar rechtervoet achter het pedaal was blijven steken en op de grond was gevallen. Ze klom kreunend overeind. “Niets aan de hand hoor,” zei T. geruststellend. Maar de sadistische spinningheks luisterde niet. “En nu de biceps. Zodat je ‘m goed voelt! Het moet PIJN doen! Pijn!”

Na tien minuten strekken strompelden we naar de kleedkamer. Voorzichtig ging ik op het bankje zitten. T. stak haar gezicht onder de kraan. En terwijl het water stroomde, moest ik toegeven dat ze gelijk had gekregen. Het gebonk in mijn hoofd merkte ik niet meer op.

Daarvoor was het geklop in mijn rechterbil te hard en krampten mijn kuiten te hevig.

Advertenties

Eén reactie

  1. Tomas

    Haha, leuk geschreven Mijke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: