Christine le Duc

Maandag 17 mei
Traject: Utrecht CS – Hilversum Noord
Tijd: 09.28 uur
Vertraging: 0 minuten

Het kan vreemd lopen op de maandag. Grote vertragingen, kabelbreuken of andere onverwachte treinellende.

Vanochtend was er iets veel curieuzers aan de hand. In plaats van de gebruikelijke driedelige pakken en hippe dames met een koffie to go, werd mijn coupé overstroomd door vrouwen die hun hoogtepunt al heel wat jaren gepasseerd zijn. Uitgezakte types. Net te dik. Net te grijs. En net te veel horizontale streepjes op hun trui.

Ik raakte in de war van mijn onverwachte medereizigers en enigszins in paniek stond ik op om te kijken of ik een bekend gezicht zag. Waar was mijn vaste club die ook altijd naar Hilversum reisde?

Niemand te bekennen.

Tegenover mij gingen twee dames zitten. Kort haar, een bodywarmer en een klein leren rugzakje. Op hun gezichten stond een voor de ochtend ongebruikelijke opgewonden uitdrukking. Rode koontjes. Naast mij plofte een exacte kopie van de twee neer. Haar heupen lekker breed. Vast ooit fijn gebaard.

“Oh, dit wordt reuze gezellig!” Mijn buurvrouw sprak met een mooie, zachte ‘g’ tegen het gestreepte tweetal tegenover ons. “Ik ben Gerda,” en ze stak een hand uit.

Die werd gretig geschud. “Komt u ook uit Limburg?” vroeg de rechter vrouw. Gerda knikte. “Ja, maar één keer in het jaar reizen we naar het noorden hè?” En ze knipoogde samenzweerderig. Er werd gegiecheld. De drie begrepen elkaar.

“Heeft u de kaartjes trouwens ook bij La Place gehaald?” vroeg Gerda weer. Ze had duidelijk behoefte aan wat contact. De linker haalde haar schouders op. “Ik zou het eigenlijk niet weten. Tina, de voorzitter van onze vrouwenbond, heeft groepskorting bedongen. Die is daar altijd zo lekker handig in. Hoeven wij niets voor te doen. Ze heeft zelfs een plattegrondje van het terrein verzorgd.”

Gerda keek jaloers naar het papier. “Mag ik eens zien?” Ze klonk gretig. Kreetjes van verrukking  ontsnapten enkele minuten later uit haar mond. Ik keek mee.

Een complexe kaart vol met vakjes en nummers. Onderaan legde een legenda uit waar de nummers voor stonden. Gelukkig las Gerda hardop voor, want ze waren nét te klein om vanaf een halve meter te kunnen lezen.

“Oh, heerlijk! Daar heb ik inderdaad op het forum al over gelezen. De Balance Lodge. Die schijnt echt ge-wel-dig te zijn! Ah, en Canei, altijd goed, of niet dames? En dit is lekker meisjes! Een Miss Etam. Dat komt goed uit zeg, kan ik mooi nog even naar leuke driekwart broek kijken. Ze hebben altijd speciale aanbiedingen!”

Dat Gerda tegen de twee vrouwen sprak alsof ze ze al jaren kende, leek hen niet te deren. Ze deden enthousiast mee aan het gekir. “En Ger, mag ik Ger zeggen? Fijn. Nou, Ger, heb je nummertje 1.122 al gezien? Kijk even. Nee naar boven. Ja, daar! Zie je het? Hihi, nou dat heb ik thuis maar niet tegen Gert-Jan gezegd.”

Gerda lachte zich suf. Intussen schalde de stem van de conducteur. “Dames, we zijn in Hilversum. Nog even blijven zitten. Deze trein gaat verder in de richting van Almere en maakt uiteraard een extra stop op Almere strand voor de Libelle Zomerweek!”

Terwijl ik opstond, hoorde ik Tina vragen: “Waar staat dat nummer dan voor? Wat? Echt waar? Daar hebben ze toch van die, uh… Die lange, tril… Nooit geweten dat die Christine le Duc heet! Zullen we daar eerst naartoe?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: