Heroïnespuitende thuisloze in twee-onder-een-kapwoning

Maandag 10 mei
Traject: Den Bosch -Hilversum Noord
Tijd: 08.28 uur
Vertraging: 10 minuten

Mijn favoriete dakloze heeft sinds kort tanden en een schone trui. Ik vind dat jammer. Zijn tandeloze grijns en vlekkerige pull gaven mij een vertrouwd gevoel. In onze snelle, moderne wereld, moeten sommige dingen gewoon hetzelfde blijven.  Dus op zaterdag moet er een zielige zwerver met een nog sneuer uiterlijk voor de Hema in Den Bosch staan.

Dat is een uitgemaakte zaak.

Dat vond de Zelfkrantverkoper niet. Trots showde hij afgelopen zaterdag zijn nieuwe gebit. Stralende, kakelwitte tanden. Ik probeerde de schade nog te herstellen. “Zeg, ik vind ze wel onnatuurlijk bleek van kleur hoor. Ik zou ze terugbrengen. Hier trapt niemand in.” Hij lachte nog breder. “Jij kan het gewoon niet hebben dat jouw tanden steeds meer zijn gaan lijken op die vieze koffie die je altijd drinkt.”

En opeens was hij ook nog ad rem geworden. Dit ging helemaal mis.

“Heb je al genoeg geld om zo een lekkere joint te kopen?” vroeg ik hem,  wanhopig zoekend naar de verslaafde man die ik ooit zo lief had. Hij schudde afkeurend zijn hoofd. “Ik ben helemaal clean. Dat weet je toch? Ik gebruik niets meer. Ook geen coke. En ik loop echt niet warm voor dat softe gedoe.”

Nog even en mijn heroïnespuitende thuisloze zou vertellen dat hij een twee-onder-een-kapwoning had gekocht met een groen tuinhekje en een Jack Russell. “Ik heb sinds kort een flat, had ik dat al verteld?”

Zie je. Dit kon alleen maar erger worden.

“Een flat? Maar jij wilde toch nooit gevangen zitten in zo’n betonnen blok? Jij houdt van de natuur en de vogeltjes die in de vroege morgen op je hoofd schijten.” Ik keek hem vol onbegrip aan. Troostend klopte hij op mijn schouder. “Ik snap dat jij er ook even aan moet wennen. Maar echt, dit is beter zo.”

Met mijn ziel onder m’n arm liep ik verder. Ik had geweigerd een krantje te kopen. Hij was een schande geworden voor de daklozen. Zo’n bedrieger wilde ik niet steunen.

Ik besloot mijn heil ergens anders te zoeken en kwam uit bij de Sint Jan. Van oudsher trekken kerken melaatsen, mensen onder de zweren, paria’s en zwervers aan.  

Dus ik had goede hoop.

En inderdaad. Naast de ingang stond een bibberend mannetje. Zijn kleren tot op de draad versleten en zijn gezicht goed vies. Hij bood me een kreukelige daklozenkrant aan. Naast hem stond een oude fiets. Op de bagagedrager lag een grote vuilniszak. “Wat heeft u veel meegenomen,” zei ik op een bewust wat naïeve toon.

Hij keek even snel naar het zwarte plastic. “Ja, mevrouw, daar zit mijn tentje in. En mijn slaapzak.” Mijn hart maakte een sprongetje. “Heeft u geen huis dan?” – “Nee, al jaren niet meer. Ik slaap in het natuurgebied vlak buiten de stad. Op een eilandje dat je alleen kan bereiken met een rubberen bootje. Dat heb ik verstopt tussen het riet.”

Hij had een gelukzalige blik op zijn gezicht. Ik kocht een blaadje en nam afscheid. Vast van plan om mijn Hema-man de volgende keer in te peperen hier een voorbeeld aan te nemen.

Advertenties

  1. Ik woon hier toch al zes jaar, maar heb geen idéé welke voormalig tandenloze thuisloze je bedoelt. Ik zal wel niet genoeg om me heen kijken, denk ik.

  2. Maartje

    Bedoel je ——-?* Die zie ik d’r inderdaad altijd als ik buiten gebak verkoop, zal eens op zn gebit gaan letten

    *Maartje, heb ‘m even weggehaald. Had ‘m expres onherkenbaar beschreven! (Pol)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: