Een tapijt van schaamhaar en huidschilfers

Maandag 3 mei
Traject: Utrecht CS – huis
Tijd: 18.00 uur
Vertraging: 0 minuten

De werkelijke aard van de mens treft men nergens beter aan dan in mijn toilet. Dat bedacht ik me toen ik op weg was naar mijn huis. De wc moet ik delen met dertien anderen en bevindt zich tegenover mijn studentenkamer. Ik ontwijk het kamertje zo veel mogelijk. Pas wanneer mijn blaas op knappen staat en ik echt hinderlijk begin door te lekken, begeef ik me met lood in mijn schoenen richting de bron van de overweldigende rioollucht die in de afgelopen jaren door alle muren van het huis is getrokken en zich inmiddels fijn genesteld heeft in mijn beddengoed en onschuldig gebloemde gordijnen.

Eenmaal in de plee ziet de bezoeker de meest akelige dingen. Een pechvogel moet die narigheid trotseren op blote voeten, aangezien sokken en schoenen onderweg vast zijn blijven plakken aan het kleverige linoleum dat eens geel was, maar inmiddels getransformeerd is in een grijsharige deken waarin van alles groeit en bloeit. Tot op heden zijn die steeds groter wordende flora en fauna pas één keer van nut geweest. En dat was toen ik de champignons vergeten was en in plaats van een nieuwe gang naar de supermarkt, mijn eigen gang een ruime keuze bood aan voorplantingen van parasitaire plantenschimmels en zwamvlokken. Ik kon zweren dat er soorten stonden waar menig gerespecteerde bioloog intens gelukkig van zou worden.

Op de vloer van het toilet heeft de grijze textuur plaats moeten maken voor een duimendikke, lichtgestolde laag waar tenen en hakken bij betreding direct in wegzinken en vacuüm gezogen worden opdat de wc-bezoeker niet anders kan dan steun zoeken bij de betegelde muur die versierd is met rode en bruine spetters.

Die zijn gemaakt door mijn huisgenoten. Het lijkt tot een kunst verheven zo hoog mogelijk te spetteren. Wie de spoelbak raakt, krijgt extra punten. Op de deur van de wc wordt intussen op een doortrekniveau met elkaar gesproken. Zo is er in het midden een concentratiepunt aangebracht, met daarbij de tekst ‘voor als het niet wil lukken’. De schoonmaaklijst die ooit door iemand met een naïeve gedrevenheid is opgehangen, is versierd met getekende piemeltjes en hoopjes stront.

Hoewel mijn huisgenoten nooit de energie schijnen te kunnen vinden de pot schoon te maken, werpen zij zich met verve in de verlevendiging van de deur. Een enthousiasteling heeft zelfs een ballpoint opgehangen, waar iedereen met zijn plasvingertjes aankomt en een overdenking toevoegt.  Ondertussen kan ik me niet voorstellen dat mensen ook daadwerkelijk op de vlekkerige bril plaatsnemen om eens in alle rust een bijdrage te leveren aan deze conversatie.

Ooit trad ik in hoge nood binnen en stond de bril omhoog. Een tapijt van schaamhaar en huidschilfers openbaarde zich en ik kon zweren dat ik iets voelde kriebelen toen ik al hangend boven het porselein goed wilde mikken.  

Deze week kwam mijn bovenbuurman trots langs. Ik hoefde me niet langer boos te maken om de zedeloosheid en anarchie in het kleinste kamertje. Hij had met zijn zojuist aangeschafte chloordoekjes een “enorme ongesteldheidvlek” weggeveegd.

Ik probeerde te kijken, maar werd tegengehouden door de opgehoopte meeldauw voor mijn kamerdeur. De meeldraden wikkelden zich in rap tempo om mijn voeten en het parfum van urine was overweldigend. Ik greep de gasbrander en mondkap en wist met enig doorzettingsvermogen en bruut geweld de wc te bereiken.

Aldaar plakte ik dit stuk op de deur. Over de geschetste maatjes pink heen.

Advertenties

  1. Jan

    getverdegetverdegetver.
    blijkbaar hebben de schimmels ook inmiddels de visuele vermogens aangetast?
    hebben we het hier over schijtlijsters, zeikstudenten, kaklui en omgevallen pispalen of gaat dit stukje gewoon over van die afgrijselijke gribustypes, die alleen maar nemen en nooit geven? (in dit geval zou dat ook andersom kunnen geloof ik)
    luiheid kent geen tijd, maar elk nadeel hep z’n voordeel: zo bouw je wel weerstand op!

  2. geert Kistemaker

    dit begint op Reviaanse smerigheid te lijken, maar ik heb wel erg gelachen. Erg poëtisch ook.

  3. LiqueAngel

    Geestig. En ranzig, ja. Al zou deze prozaïsche omschrijving maar 10% waarheid bevatten, heb ik werkelijk diep mededelij..REN!!

    *Krijg er gaddamme serieus accute smetvrees van..die leuke student in de kroeg, die me telkens uitnodigt voor een inside life tour door zijn studentenkamertje ..brrr..#milf-fantasie het raam uit * thanks girl!

  4. Een huisgenoot

    Dag lieve Mijke,
    hier je huisgenoot…
    Ik moest erg lachen om je blog, erg mooi geschreven. Ooit had ik ook een vergelijkbaar stukje geschreven voor op diezelfde wc deur. een opsomming “wist je dat”-tjes over de oorzaak van alle ranzigheid die uit het niets lijkt te ontstaan, en de gevolgen…
    Maar dit stuk van jou is natuurlijk veel prozaïscher, geef ik toe.
    Ik kan me wel wat voorstellen, door al die verstedelijking houden sommige mensen er blijkbaar van om de natuur weer terug in huis te halen.
    X

  5. nog een huisgenoot

    ja, die wist-u-datjes-lijst was gaaf. Daar stond op dat zelfs onze huiskat pepper een schutkleur van strontvlekken had ontwikkeld.
    leuk stukje Mijke, en ik ben blij dat je ons bidhokje tot voor kort enthousiast (en met gebloemde handschoenen) te lijf ging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: