Ons kent ons feestje

Woensdag 28 april
Traject: Utrecht CS – Den Bosch CS
Tijd: 17.23 uur
Vertraging: 2 minuten

Journalisten vinden hem dus best een soort van belangrijk. Die Tegel. En dus zag ik velen gisterenavond de Nieuwe Kerk in Den Haag binnengaan. Daar werden de Oscars van de Journalistiek, zoals ze door onze mediamensen worden genoemd (u ziet het: er wordt niet licht over gedacht) uitgereikt.

Ik moest een tijdje bij het hek wachten. Mijn kaartje zat vast aan dat van een jurylid. Ik was haar plus één. Dat ben ik niet zo vaak, dus ik had er zin in.

De doorgewinterde perslieden die langs mij liepen, keken me soms wat meewarig aan. Dit was duidelijk een ons kent ons feestje. En het rode jasje met het witte hoedje was hier nog niet eerder geweest. Ik lachte de voorbijgangers vrolijk toe, terwijl ik alles twitterde. Want dat doet een hedendaagsch journalist.

Na een kwartier kwam mijn kaartje voorbij. Aan haar zijde bekeek ik het toegestroomde publiek. De Tegel dankt zijn naam aan een boek van Henk Hofland. Een beroemd journalist die er wel van hield tegels te lichten.

Ik hoopte dat ik veel Hoflandjes zou zien. Ongeschoren onderzoekers in een gekreukt pak met onder de arm een verfrommelde krant en achter het oor een lekkende pen. Maar het viel een beetje tegen vanavond. De dames zagen er keurig uit en de heren hadden soms zelfs de moeite genomen een stropdas om te doen.

Enigszins teleurgesteld liep ik dus de zaal binnen waar de uitreiking zou plaatsvinden. Een collega tikte mij op de schouder. “Zeg, heb jij wel een kaartje?” 

Er was twijfel alom over de aanwezigheid van deze vreemde jongedame.

Binnen was het warm en de spanning op de eerste rij voelbaar. Mijn buurvrouw het jurylid wist de uitslag natuurlijk al, maar hield braaf haar kaken stijf op elkaar. Ze leefde zich zo in dat er bij de eerste bekendmaking zelfs een kreet van verbazing uit haar mond kwam. Waarna ze zich snel weer hergreep.

Mijn collega’s die genomineerd waren, wonnen helaas niet. Het gezelschap dat aangetreden was, stond daarom even later bij de borrel ietwat teleurgesteld bij elkaar. Eentje ontbrak. Toen ik vroeg waar hij was, werd er gelachen. De man was iets te laat geweest, waardoor iedereen al in de zaal had gezeten toen hij arriveerde. Op weg naar zijn stoel had hij het juryrapport gevonden, dat alvast was neergelegd voor ná de uitreiking.

Hij bladerde er snel in en zag dat zijn redactie niet gewonnen had. En dus was hij meteen maar weer naar huis vertrokken.

Terwijl ik een borrelnootje pakte, bedacht ik me dat zojuist een waardige opvolger van Hofland het pand had verlaten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: