Leeftijdsverschil

Maandag 26 april
Traject: Amsterdam CS – Utrecht CS
Tijd: 20.53 uur
Vertraging: 0 minuten

Na een lange dag reisde ik vanavond met de trein van Amsterdam naar Utrecht. Naast mij zat een oude heer. Hij was keurig aangekleed en toen hij ging zitten tikte hij even beleefd op de rand van zijn hoedje. We zeiden niets. Dat was niet bewust, maar toevallig wel gepast. Op het raam prijkte groot de sticker ‘stiltecoupé’ en ik vermoedde dat mijn buurman zich graag aan de regels hield.

Hij deed me denken aan een oude vriend, die ik voor het eerst ontmoette in het verzorgingshuis waar hij woonde. Ik deed er vakantiewerk en hij was er bewoner. Twintig jaar geleden was hij daar gekomen, omdat zijn vrouw erg ziek was. En na haar overlijden besloot hij te blijven.

Dat vertelde hij mij tijdens mijn eerste bezoek. Ik stofte zijn familiefoto’s af en meneer zorgde voor de bijbehorende verhalen. Iedere week maakte ik zijn appartement schoon. Daar had ik ruim drie uur de tijd voor. Maar van meneer hoefde ik het werk niet te overdrijven. “Ik zie het toch niet kind. Ga lekker zitten. Koekje?”

Vaak begon hij tijdens het theedrinken over de dood. “Ja, ik word echt niet oud. Dat hoef je niet te verwachten,” zei hij op een dag stellig. Hij was op dat moment vijfentachtig. “Uh, waarom denkt u dat?” stamelde ik. “Ik voel het. Mijn conditie loopt terug en ik vind er eigenlijk ook niets meer aan. Nee, van mij mag het wel klaar zijn.”

We bespraken die dag hoe hij dood wilde gaan (“Gewoon in één keer. ’s Nachts. Ik ga naar bed en word niet meer wakker.”) en hoe de begrafenis moest zijn (“Alsjeblieft geen cake na afloop. Maar verder mogen mijn kinderen het uitzoeken.”).

Maar meneer overleed niet. Sterker nog, de zomer na ons gesprek maakte ik zijn appartement weer schoon. Terwijl ik dweilde, vroeg hij mij van alles over de dvd-speler die hij van zijn kleinzoon had gekregen. “Het fijne is, ik heb allemaal dvd’s die ik nu kan zien. En aangezien ik de inhoud toch zo weer vergeet, raak ik nooit uitgekeken,” zie hij pragmatisch positief.

En zo verstreken de jaren. Ik promoveerde van schoonmaker tot receptionist en zag meneer iets minder vaak. Vlak voor zijn negentigste verjaardag sprak ik hem weer. “Je denkt toch niet dat ik die ga halen hè? Nee, ik voel het. Een dezer dagen is het voorbij.”

Op de grote dag stuurde ik hem een enorme kaart. Het ding was een halve meter hoog en wanneer je hem opendeed krijste er enthousiast ‘Happy Birthday’ uit. Het leek mij iets dat hij wel zou kunnen waarderen.

Maar ik hoorde niets. Maanden bleef het stil. Op een dag besloot ik langs te gaan. Toen hij de deur opendeed, was er iets veranderd. Hij kletste niet vrolijk en liep moeilijk. Ik vroeg hem wat er aan de hand was. Hij hoestte veel. “Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet zeggen. Maar, tja uh, we schelen bijna zeventig jaar. Ik vind dat leeftijdsverschil toch echt te groot. Wat zouden mijn kinderen er wel niet van denken?”

Ik schrok en voelde me opeens ontzettend ongemakkelijk. “Maar aan vriendschap zit toch geen leeftijdsgrens?” stamelde ik onbeholpen. “Vriendschap?” vroeg hij, terwijl hij zijn wenkbrauwen omhoog trok. Na nog wat oppervlakkige zinnen, schudde ik hem de hand. Terwijl ik wegliep, zag ik in het voorbijgaan op zijn nachtkastje mijn kaart staan. Ervoor stonden al mijn ansichtkaarten van de jaren ervoor.

En ik bedacht me dat mijn oude vriend zojuist afscheid had genomen. Zonder cake. Dat dan weer wel.

Advertenties

  1. Manon

    aaaah mijke… het heeft ondanks de treurigheid wel iets vertederends…

  2. Eddie van Boxtel

    wie word er nou niet verliefd op onschuldige blonde mijke 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: