Uggs. Tja, dan vraag je er wat mij betreft echt zelf om.

Donderdag 22 april
Tijd: 19.08
Locatie: Nachtwinkel Utrecht
Vertraging: veel te veel

Beste vriendin A. en ik bevonden ons vanavond in de Nachtwinkel. Vreemde naam voor een eetgelegenheid, maar a la.  De winkel zit onder een enorm restaurant aan de Utrechtse gracht, maar is slechts te vinden voor de doorzetter. De bezoeker moet eerst door obscure gangetjes, tochtige hallen en langs rondrennende muizen, voordat de deur van het nachtrestaurant bereikt wordt.

Die vochtige weg er naartoe is eigenlijk het enige hoogtepunt van de avond en de val die volgt op het binnentreden van de zaak is altijd knoeterhard. Wij weten dat, maar zo eens in de drie maanden keren we terug. Aaien we lieflijk over de harige schimmel op de muren en lachen we vriendelijk naar de enge meneer die bij de wc zit. Hij grijnst dan zijn afgebroken tanden bloot en wij rukken precies op het moment dat ie iets wil zeggen de deur naar de nachttent open.

Eenmaal binnen omlijst iedere keer weer een walgelijke muziekkeus (lees: ‘Who let the dogs out – woof, woof, woof’ gemixt met de Macarena’) de tafels die versierd zijn zoals de treurige fietstassen van moeders in Brabant, die tien jaar na de rage opeens denken ook hip te doen. Plastic met hele kleurige bloemen.

A. en ik nemen vanavond plaats op een bank waar door de vele kussens niet op te zitten is. Hoewel wij ook snappen dat er voor design concessies gedaan moeten worden, lazeren we eerst een dozijn slappe vodjes op de grond. Het gaat ons te ver om de hele avond ongemakkelijk op het puntje van de bekleding te zitten.

Naast ons een tafel vol dames. De vrouw aan het hoofd heeft hysterisch haar. Veel te veel krullen. Veel te lang. En veel te aanwezig. Dat is haar stem overigens ook. Na tien minuten vermoeden we dat het mens haar mond nooit dicht houdt. Ze kakelt vooral over die ene collega. Dat meisje dat zogenaamd een andere baan aangeboden had gekregen, maar eigenlijk echt wel ontslagen was. “Nou die trut kon ook helemaal niks. Net goed.” Alles wat ze zegt heeft een lekker vals ondertoontje.

Haar tafelgenoten bestempelen iedere zin uit haar mond als grappig, getuige hun bijna non-stop schaapachtige gelach.  A. en ik vinden hen nu al heel erg sneu. Het zijn types die nooit zelf hun scheur opentrekken en vol overtuiging roepen: “Hou jij nou gewoon eens je grote bek! En doe dat haar normaal. Je bent helemaal niet leuk.”

Eigenlijk wil ik dat doen. Vooral nadat ik haar schoenen gezien heb. Uggs. Tja, dan vraag je er wat mij betreft echt zelf om. Maar A. sust de boel. We komen om te eten. Het meisje dat ons moet bedienen, besluit na een kwartier eens langs te huppelen. Of we wat willen drinken.

Nee, wij zitten voor niets op deze ongemakkelijke bank.

De twee Spa Rood laten tien minuten op zich wachten. Inmiddels is de buurvrouw helemaal op stoom. Haar maniakale lach wordt afgewisseld met gore roddels over de baas, anekdotes over het fietsenhok en de secretaresse die het met een manager gedaan heeft. In haar lunchpauze.

Onder het bureau.

Wij besluiten zelf naar de serveerster te lopen, die na de drankjes niet de behoefte had gevoeld nog even te blijven staan voor onze bestelling.  Ze neemt ‘m al gapend aan. Terug op onze plek drentelt haar collega langs. “Zeg, kunnen wij nog een toetje bestellen bij jou? Of kom je alleen even zwaaien?” Hysterisch haar heeft haar gif nu op het meisje gericht. “Zegt u het maar,” klinkt haar stem vriendelijk. Kijk. Deze is dus wel aardig. Ik hoop dat onze serveerster luistert.

“Ik wil één chocomousse, maar zonder slagroom en een muntthee. Heb je muntthee? Mooi, dan wil ik die. En Edith wil de citroentaart, maar dan zonder de amandelen. En wilde jij nou koffie Joop? Oh nee, cappuccino. En nog een dame blanche voor Natas.”

Het meisje knikte. “Moet jij dat niet opschrijven? Ik kan me niet voorstellen dat je dat allemaal in jouw eencellige hoofd opslaat.” De tafel buldert.

En vanuit het niets zeilt er opeens een groot kussen tegen haar hoofd.

Advertenties

  1. Frederique

    Uggs doen iets met hersens, dat kan niet anders… Al die Gooise meiden, die zijn toch ook niet helemaal jofel?

  2. Oei, horecapersoneel beledigen; dat is heel gevaarlijk. Voordat je weet wordt er in je toetje gespuugd.

  3. Jan

    Toch heb ik een vraag… Waarom gaat een mens daar eigenlijk eten? Je kunt na een paar minuten natuurlijk ook opstappen! Of was het gewoon te leuk voor een blog..????

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: